DE EINDBEOORDELING!!!!!

Ze trok de deur achter zich dicht en liep in de richting van de tram. Had ze alles bij zich?? De opdrachten, de beoordelingsformulieren, USBstick?? Ja, alles zat in haar tas.
Ze slofte verder naar de halte met de gedachte dat ze gisteren niet zo laat naar bed had moeten gaan, maar alle opdrachten moesten toch af voor vandaag. Waarom wachtte ze daar toch altijd mee tot het laatste moment, waarom kon er ze toch geen routine krijgen? Ach, niet meer over nadenken het is af en het is geen lange dag vandaag.
Ze stapte de tram in, bemachtigde een eenpersoonsplekje, pakte haar boek terug naar de kust uit haar tas en begon hier weer in te lezen. Het was spannend, zo spannend dat ze niet eens in de gaten had dat ze haar vervoersbewijs moest laten zien. Iets wat geïrriteerd haalde ze het bewijs te voorschijn, de controleur lachte en zij dat het in orde was. Ze perste een gemaakte glimlach op haar gezicht en dacht, ach die man moet ook werk hebben.
Met het lezen van een boek ging het tripje van zuid naar noord toch echt een stuk sneller en ze stapte uit bij halte Bergsedorpsstraat. Nog een paar keer zou ze hier uitstappen en dan was het voorbij. Snel nog even langs de Albert Heijn om een pakje sigaretten en een blikje redbull om wakker te worden.
Onder tussen was het tien voor half negen, een mooie tijd om binnen te stappen.

Ze liep de praktijk binnen en begroette vriendelijk haar stagebegeleider die achter de laptop zat, hing haar jas op, pakte haar notitieblok met de gedachten dat het eigenlijk zinloos was omdat ze hier toch geen aantekeningen meer in zou maken, en maakte haar blikje redbull open en dronk dit op haar gemak leeg.
Half negen, tijd om te beginnen. Ze ging netjes op haar kruk in de hoek zitten en keek zoals gewoonlijk weer toe naar het ontvangst, de sociale praatje en de behandeling van de patiënten. Af en toe dwaalde ze weg met haar gedachten en dacht aan de dingen die ze thuis nog moest doen, de nieuwe serie MCW die uit was en die ze vanmiddag zou gaan halen, haar nieuwe stageplaats. Het zitten in de behandelruimte werd afgewisseld met het zitten in de keuken als ze niet bij patiënten aanwezig mocht zijn. Zo ging de tijd door tot twaalf uur.
Eindelijk was het tijd om de beoordeling aan te horen. Ze was flink gespannen en onzeker over de beoordeling.

Alle beoordelingslijsten werden zeer kritisch bekeken en ingevuld voorzien van de nodige feedback. Geen bladzijde werd overgeslagen en de zenuwslopende minuten verstreken. Vervolgens moest er gecheckt worden of er voldoende uren stage gedraaid waren en haar stagebegeleider vroeg of er voldoende zelfstudie was gedaan en of de uren genoteerd waren
Het zweet brak aan alle kanten uit, geen porie werd overgeslagen en ze voelde haar hartslag kloppen in haar keel. Ze dacht ow nee, zal ik hier op afgerekend kunnen worden? Het is geen opdracht om je uren bij te houden en ik heb andere klasgenoten hier ook nooit over gehoord.
Ze antwoordde eerlijk dat ze dit niet genoteerd had, en dat ze dit bij andere stages ook nooit had gedaan.
Gelukkig ging haar stagebegeleider hier niet verder op in en maakte een schatting naar wat Linda aan zelfstudie gedaan zou hebben.
Het gemiddelde kwam op tien uur per week. Linda dacht in zichzelf dat ze dit nooit zou redden maar stemde hier gelukzalig mee in.
Uiteindelijk werden alle papieren ondertekend en was het beoordelingsformulier met een voldoende ondertekend.
Linda bleef er koeltjes onder, ze was blij dat ze haar stage had behaald en zo dus geen studievertraging op zou lopen. Maar eigenlijk had deze stage niet echt veel meerwaarde gebracht aan haar ontwikkeling in haar leerproces, op haar zelf samengestelde leerdoelen na dan.
Na het beoordelingsmoment mocht Linda weer op de gang zitten. Ineens vond ze het helemaal niet erg meer. Wat maakt het nog uit, ze had immers het papiertje op zak.
Ze giste haar mobiel uit haar rugtas, zette hem aan en verzond snel een sms’je naar directe familie en vrienden, die het ook zwaar te verduren hadden gehad met haar gezeik en gezanik van de laatste tijd. Voor hun zou het vast ook een hele opluchting zijn.

Om 15.00 trok ze de deur van de praktijk achter zich dicht en gaf een diepe zucht. Ze zocht in haar tas naar haar sigaretten, stak er eentje op en liep naar de tramhalte. Wat een last was er van die schouders gevallen zeg.
Ze stapte de tram in met een glimlach op haar gezicht, ze zou nog even uitstappen bij het Weena en mogelijk alle cd-winkels langs gaan om te kijken of het nieuwe seizoen Medisch Centrum West al in de winkel lag.

Ze stapte uit bij de tramhalte en het zonnetje was zelfs gaan schijnen, ze pakte haar zonnebril uit haar tas en stak de weg over, de lijnbaan op.
Eerst bij de Free record shop naar binnen. Ze sloeg direct de hoek om maar al gauw kwam ze tot de conclusie dat de opstelling verandert was. Even verder kijken en bij de tv-series stond alleen seizoen 6, teleurgesteld liep ze de winkel weer uit, haar weg vervolgend naar de volgende winkel. Ze dacht aan de Mediamarkt, maar daar had ze geen zin in. Tegenwoordig staan daar van die beveiligingskerels die het leuk vinden om jou te treiteren. Ze zien je aankomen met een rugtas en deze mag je dan in een kluisje stoppen, echt zulke onzin, al je spullen zitten hierin. Dus omdat dit zo’n gedoe is om iets te kopen zag ze af van deze keuze en liep de Music store binnen. Hier kwam ze duidelijk niet vaak en moest even zoeken voordat ze de hoek met tv-series had gevonden, maar al snel stuitte haar oog op een oranje gekleurde hoes met een 7 erop. Snel trok ze de hoes uit het schap en snelde hiermee naar de kassa, rekende af en liep, bijna rennend, naar de Albert Heijn.
Ze had zin in een gemakkelijk avondje bankhangen en een potje koken paste dan ook niet in dit plaatje, dus werd het een zomerse kipsalade. Natuurlijk kon ze, zo verslaafd aan suiker ze is, het niet laten om nog even het chocoladepad in te duiken en een mooie reep voor zichzelf uit te zoeken. Ze vond dat ze dat wel verdient had.
Ze rekende af en holde richting de tram om maar zo snel mogelijk thuis te zijn, op de bank te ploffen en de eerste DVD op te zetten.

Om kwart over vier was ze weer aan gekomen in haar huisje, ze ontdeed zich van haar jas en gooide haar tas in een hoek.
Ze zette de douche aan, dat werd haar eerste ontspanningsmoment. Ze waste haar haren en lichaam en stond daarna nog even te genieten van het warme water. Ze droogde zich af, trok haar badjas aan en liep naar de waterkoker en zette een pot thee ondertussen trok ze haar joggingbroek, een vest en pantoffels aan. Ze schonk zichzelf thee in, zette de DVD op en plofte op de bank.
Wat een ontlading vandaag. Ze keek om zich heen, er stond nog een hoop afwas en er zweefde hier en daar wat spullen, boeken en troepjes rond maar ze had zich voorgenomen om vandaag niks meer te doen.
Ze keek alle 5 de afleveringen van de eerste DVD, poetste daarna haar tanden en ging in bed liggen. Ze pakte haar boek weer en vond dat ze dat vandaag nog maar uit moest lezen. Het was zo spannend dat ze nu de ontknoping wel wilde weten. En om één uur ging dan uiteindelijk het lampje uit…
Ze kon met een gerust hart gaan slapen

Ze had haar stage gehaald!!!

Op de sportieve toer..

Na gisteravond weer een avond bankhangen.. en te klagen over mijn aanhoudende rug- en schouderpijn, ben ik maar eens bij mezelf ter raden gegaan wat de oorzaak zou kunnen zijn..
Eerst dacht ik te veel achter de computer, maar zo overdreven veel zit ik daar de laatste tijd nu ook weer niet achter. Toen dacht ik fluiteren, maar ook dat doe ik al veel minder dan eerst omdat ik bang ben dat dit de klachten veroorzaakt..
Tja en dan als laatste.. de conclusie..en het is echt waar

"rust roest"

Aangezien dat de laatste keer wandelen al twee of drie weken geleden is (schaam..schaam) En ik geen andere lichamelijke beweging beoefen werd het dan toch maar eens tijd om mijn skates echt eens van zolder te halen. Had de gedachte al honderd keer door mijn hoofd laten gaan..al tegen menig mens gezegd dat ik dit van plan was, maar toch stonden ze nog steeds op zolder.

Tijd om mijn gewrichten weer eens te smeren!!!!

Vanochtend eerst een koppie thee gedaan, skates afgestoft en aangetrokken..polsbeschermers op en GOO!!
Aangezien het zeker wel twee jaar geleden is dat ik mijn skates aan mijn voeten heb gehad was ik bang dat ik niet meer zo stabiel zou zijn als in de tijden dat ik het nog wel regelmatig deed. Dus heb ik het Rodedorp verlaten via de straten die niet van die vervelende kinderkoppen hebben..wat overigens nog best lastig is..
Nou dat ging me toch wel redelijk af..Af en toe even een vreemde ongecontroleerde beweging. Wat ik overigens altijd erg zuur vind als mensen dit zien..die denken dan vast..ow kijk die kan het nog niet zo goed..
Via de Dikketoren en de Westbrug richting de stoplichten en ja waar ga je dan eens heen..
Moet hier de paden nog verkennen..waar is er lekker asfalt en wat niet.. Eerst dacht ik een rondje Zierikzee maar vond dat ietst te kort..
Toen dacht ik naar Nieuwerkerk en terug maar uiteindelijk ben bij de stoplichten afgeslagen richting de Heerenkeet. Ik dacht dan ga ik tot daar en weer terug.
Het is prima weer vandaag en niet echt overdreven veel wind..dus ging ik in het begin met een goede vaart op weg.
Maar op den duur begon ik toch wel te merken dat mijn conditie erg beneden nivo ligt en erg uit ging kijken naar de Heerenkeet. Toen ik weer een bocht uit kwam was ik erg teleurgesteld omdat ik dacht dat ik er bijna was..maar het was nog best een stuk. Dus ben ik tot de stallen van mijn zus dr paardjes gegaan en weer terug..
Al met al was het een rondje van ongeveer 40 minuten..niet slecht voor een eerste keer..Met hardlopen heb ik het er nog niet zo lang vanaf gebracht...En daar heb ik nog wel meer voor getraind...
Je moet zo'n eerste keer natuurlijk niet te overmoedig zijn..anders belanden mijn skates vast weer voor een zeer lange tijd op zolder.. Eerst maar eens afwachten of ik spierpijn krijg en anders gaan we zondag of maandag nog maar eens een rondje doen!!!

Python

Afgelopen woensdag zit ik op mijn kamertje in rotterdam en hoor het volgende bericht:

Passagiers Python aan dood ontsnapt

KAATSHEUVEL - Passagiers van achtbaan de Python in de Efteling zijn maandagavond aan de dood ontsnapt. De trein van de achtbaan van het themapark in Kaatsheuvel was op het hoogste punt vastgelopen maar rolde tijdens de evacuatie van de inzittenden plotseling verder.
,,De trein is tijdens de ontruiming door een inschattingsfout van een hulpverlener gaan rijden'', bevestigde de Efteling woensdagochtend in een verklaring. Geen van de passagiers raakte gewond. Een medewerker raakte lichtgewond toen de trein ging rijden, aldus de woordvoerder van het park.
De Efteling spreekt van een technische storing waardoor de karretjes bovenaan de helling kwamen stil te staan. De bedrijfshulpverlening kwam in actie om de 26 inzittenden te evacueren. Achttien mensen maakten de rit af toen het apparaat weer in beweging kwam. Een medewerker die net op tijd uit het karretje wist te springen hield enkele schrammen, blauwe plekken en een lichte hersenschudding aan het moment over.
Op internet is dinsdag een filmpje verschenen waar te zien is wat er gebeurt. Het treintje van de achtbaan is stilgevallen op het hoogste punt (29 meter) en medewerkers van de Efteling zijn naar boven geklommen. Plotseling beginnen de karretjes te rollen en duiken de diepte in.
Duidelijk is te zien dat de veiligheidsbeugels van de laatste ontruimde karretjes openstaan. Uit een nadere beschouwing blijkt dat een van de voorste passagiers nog net op tijd zijn eigen beugel kan dichttrekken.

Dus ik direct opzoek op you tube waar je allerlei filmpjes kunt vinden en ja hoor..




Veel mensen die zeer geschokt reageren en sommigen iets overdone door direct heel de efteling af te gaan zitten kraken. Tuurlijk vind ik het ook erg voor de mensen die dit mee hebben moeten maken en ben ik ook zeker blij dat het goed is afgelopen, maar toch ben ik van mening dat je een attractie betreedt op eigen risico.

Het is dus wel scarie..maar toch wordt de rit binnenkort weer gemaakt!!
Zonder python, geen efteling