ijspret

Afgelopen dinsdag ging de telefoon met de vraag of ik mee ging schaatsen. Maar aangezien ik geen schaatsen heb was dit niet mogelijk. Maar daar was al aan gedacht. Dus heb ik me over laten halen tot een rondje schaatsen.
Op het moment dat ik de schaatsen aan trok kwam ik al gauw tot de conclusie dat dit geen maat 39-40 was zoals me was verteld. Maar aangezien mijn doorzettingsvermogen wilde ik het toch proberen. Dus de schaatsen zo strak mogelijk gedaan, wat opzich niet gemakkelijk ging omdat het "old school" veters waren met 80 knopen erin, en het ijs opgegaan. De laatste keer dat ik op het ijs heb gestaan is denk ik toch wel dik 12 jaar geleden en ondanks de te grote schaatsen ging het toch redelijk. Maar mn enkels zwabberden alle kanten op en dus weer naar de kant om het met nieuwe veters te proberen maar ook dit zorgde niet voor voldoende stabiliteit. Opnieuw een poging gedaan maar nog steeds zaten de schaatsen te los, dus weer naar de kant en mijn broek in mijn schaatsen gepropt maar ook dit werd hem niet.
Als laatste was er nog de optie om de sokken van mijn metgezel aan te doen en omdat deze ook te groot waren werd de overige ruimte goed opgevuld en heb ik na 4 pogingen dan toch lekker twee uurtjes heen en weer gereden op het ijs. Jaja de aanhouder wint!!

De volgende dag was ik op weg om oliebollen te halen en loop met mijn neus tegen een aanbieding aan bij Intersport. Dus ik naar binnen en ze hadden de schaatsen nog in mijn maat. Maar ik twijfelde en ben dus om mijn oliebollen gegaan.
Toch kriebelde het wel erg en na mezelf overtuigd te hebben dat het wel eens een goede aanschaf kan zijn (de schaatsen heb ik nu toch voor het leven, blabla) ben ik weer naar binnen gegaan en heb ze toch gekocht, met de nodige meevallers!!

En nu ben ik verslaafd aan schaatsen. Ik hoop dat het nog lekker een poosje blijft vriezen! En dat ik vandaag nog kan oefenen op mijn drie dubbele Riedberger


n.b
Het bewijs volgt nog!

Verjaardagskado

Zaterdag 4-10-2008
Om kwart voor 10 zit ik klaar.
Mijn spullen zijn ingepakt en de camera is opgeladen
Op het moment dat de bel gaat moet ik alleen nog even plassen (ja ben een vrouw he ;) )
Want het wordt een aardig tripje naar Duitsland.
Mijn vriendinnetje Naat haalt mij op en we stappen samen in de Skoda..
Na een aantal kostbare minuten kl*ten met het navigatiesysteem besluit Naat het gas er op te zetten en zonder dat kl*teding op pad te gaan.
Met gierende banden rijden we rond half 11 de Bree af en rijden mijn verjaardags en slagingskado tegemoet.
Ik had een tegoedbon gekregen voor een pretpark.
Huh hoezo ga je dan naar Duitsland? Dan moet je toch naar Kaatsheuvel?
Nou aangezien we daar allebei in augustus nog geweest zijn vonden we het leuk onze grenzen eens te verleggen.


Ongeveer 1 1/2 uur later zijn we echt in the middle of nowwhere en ik begin me toch echt af te vragen of we nog goed gaan.. zeker als we door een woonwijk en industrieterrein rijden en er verder geen auto te bekennen is..
Ik ben niet de enige.. Maar kort daarop zien we dan eindelijk een bord!

WARNERBROTHERS MOVIEWORLD!!

Na 2 uur in de auto en een hoop geouwehoer verder (vooral van mijn kant aangezien ik alweer 5 dagen in mijn bunker had gezeten zonder ook maar enig teken van leven) zijn we er dan.
Uiteraard moet er eerst weer even gebruik gemaakt worden van het toilet.
Eindelijk zijn we binnen en mijn eerste indruk van het park
Klein en smoezelig..

Maar niets is minder waar...

We begeven ons als eerst in tja hoe zal ik het noemen.. kinderland? Waar de gezellige gezins en niet echt heftige attracties zich bevinden..
Tenzij je een ritje in een mislukte kop en schotelin het donker met duitse RAHPAHPAH muziek heftig vind natuurlijk..Want dan neem ik mijn woorden terug..
Een erg leuk deel met iets wat apparte zweefmolens (liggend op de buik)mini achtbanen en niet te vergeten DE heen en weerwoeper..wat zorgt voor leuke en nieuwe ervaringen en een hoop lol..


(de heen en weer woeper)

Na het kinderland is het tijd om even op te warmen, want ondanks het lekkere weer voor de tijd van het jaar maakt de wind het frisjes. Natuurlijk hoort hier een lekkere versnapering bij :D






We vervolgen onze weg naar een show waar je kunt zien hoe een film wordt gemaakt.
Wij Nederlanders waren hier niet echt van gecharmeerd aangezien wij hier een beetje door t slijk werden gehaald. Om het ook maar niet te hebben over de flauwe humor..

We struinen verder en naderen het meer heldhaftige gedeelte..
We gaan eerst terug in de tijd en daarna is het tijd voor alweer een nieuwe ervaring
Lin gaat voor de vrije val..Naat zag dit niet zo zitten. Ze houdt me nog even gezelschap in de rij maar verlaat op tijd de rij en ik ga alleen verder. Op naar de vrije val.
Tja en daar sta je dan in je eentje.. geen idee wat me te wachten stond en ik heb me meerdere malen afgevraagd waar ik aan ging beginnen...
Maar uiteindelijk stap ik in en wordt langzaam naar boven getakeld..Er is geen weg meer terug..






En wat ik er van vond? Nou ik had het idee dat als dat ding niet snel beneden zou zijn dat ik uit elkaar zou klappen. Wat een druk krijg je op je lijf zeg..
Verder heeft het niet veel indruk op me achter gelaten.. En als de vraag komt doe je het nog een keer? Alleen als iemand wil dat ik graag mee ga..Maar gewoon omdat ik het niet echt speciaal vond..

Nog een beetje onder de indruk wordt ik opgeschrikt door het eerste halloween monster..Had ik niet zien aankomen..Tijdens halloween lopen er allemaal mensen verkleed die er nogal leguber uitzien dit wordt nog een beetje opgeleukt met wat spannende muziek die door heel het park galmt..Een erg leuk effect, zeker in het donker!!

We gaan verder naar de houte achtbaan..En het is hier ontzettend druk..Veel mensen verlaten de rij. maar aangezien wij niet weten wat ons te wachten staat blijven wij lekker staan. Promt stuiten we ook op de nieuwste mode in Duitsland..


Even voor de duidelijkheid.. Het gaat dus NIET om mij maar om die kerel achter mij!


We maakten ons wel een beetje zorgen..Want als die kerel voor ons zou komen te zitten hadden we grote kans dat we geen flikker zouden zien onderweg..
Gelukkig kozen we er op het juiste moment voor ons tussen de menigte door wurmen en ergens achterin kruipen en zo zaten dus niet bij hem in het karretje..Pfjuw..Nu alleen nog hopen dat deze trendzetter zich niet in NL laat zien..
De achtbaan ging rijden en was echt mega geweldig.. Wat een snelheid en bochten.. We hebben ons meerdere malen afgevraagd of dat ding nog wel ging stoppen..
Hier was ik echt van onder de indruk!! Voor mij een dikke vette 10 en heeft de python van zijn eerste plaats verslagen..

Door naar de volgende achtbaan waar Naat zich flink wat moed voor in heeft moeten praten..Na lang wachten was het dan uiteindelijk zover..we mogen instappen..Even ben ik bang dat Naat doorloopt en me alleen laat gaan maar niets was minder waar! We worden omhoog getakeld en gaan binnen nog geen twee minuten 5x over de kop.
Leuke attractie maar niet minder heftig dan de python..Wel maakt deze achtbaan Naat held van de dag!!

Na zo'n 8 1/2 uur rond kuieren besluiten we richting uitgang te gaan.. Maar LiN zou LiN niet zijn om toch nog voor te stellen om nog ff in de waterattractie te gaan..
De Alien entcouter.. De naam zegt het al..alleen maar Aliens.. Van te voren gewaarschuwd voor mogelijk wateroverlast besluiten we er in te gaan.. We gaan toch zo naar de auto dus ALS we al nat worden kunnen we lekker drogen in de auto..
In de rij bespreken we onze tactiek..We gaan niet voorin maar ook niet achterin..maar achter in het midden..
Maar helaas we mochten nog net mee in het bootje.. En alle anderen die voor ons waren hadden hetzelfde plan.. De voorste bank vermijden..
Dus snel de nodige voorbereidingen getroffen..capuchons op, sjaals omwikkelen en nog ff snel een poncho uit de tas ritselen en we zijn klaar voor vertrek..
Het was idd een waterig tochtje en de voorzorgsmaatregelen waren niet overbodig..
Het was een verrassende rit (we werden eerder nat dan verwacht)en maar goed dat dit de laatste attractie was..
Ondanks de nattigheid hebben we er wel erg om kunnen lachen (met een beetje kiespijn) zeker op het moment dat we de foto zagen..Waarop het niet echt te zien is dat we er plezier in hebben..We gaan door voor een soort monnik en moslim in een bootje en twee zure gezichten..
En als we het nog niet hadden.. hebben nu wel een hekel aan Aliens na deze attractie!!


Onderweg terug raken we niet uitgepraat!!
Ondanks de eerste indruk is het echt een super leuk park!!
Ik ga zeker nog een keertje terug
Maar of ik dan ook nog een bezoek breng aan die Aliens...Daar moet ik nog even over nadenken...

MAMA MIA

Auto parkeren
Kaartjes kopen
( Teveel) snoep scheppen
Plassen
Plekjes opzoeken
En settelen..

De lichten doven en de film begint..
En na nog geen 3 minuten kruisen onze blikken elkaar en kijken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen..
We zuchten diep en denken hetzelfde..
De cast van de film zingt de liedjes zelf..als dat heel de film zo door gaat dan stappen we op..

Wat we dan gedacht hadden? Nou dat de liedjes ondersteunend zouden zijn ofzo..
Maar gelukkig was na het nummer “Dancing Queen” het ijs gebroken en hebben we toch maar besloten te blijven zitten..
En toen het nummer Vouslez Vous begon ging het dak eraf.. Polonaise door de zaal..wat een spulletje..
De mensen achter ons hadden gewenst dat ze daar niet waren gaan zitten..Maar dat denk ik ook vaak genoeg..Dus mogen wij ook een keer ons gang gaan op onze manier?
Te snel afgelopen..Dus swingend naar buiten
Teleurgesteld lopen we weg van de kassa, geen CD te koop voor op de terugweg naar huis..

Al met al een geslaagde film. Je moet er net even voor in de stemming komen..
Zeker een aanrader om te bekijken!!
En een wijze les..

The winner takes it all !!

Gewoon mooi..

Verleid me, verstik me, pak m’n vrijheid af

Bemin me, beperk me, ga je gang ik ben laf

Je wilt samensmelten een onnozel idee

Maar ik ben romantisch, ik ga der in mee

Kneed me, en knecht me, wees lief en gemeen

Gun me de plek van het blok aan je been

Als jij mijn vrouw bent, ben ik je man

Dan vechten we samen voor dat wat niet kan

We doen nog meer water bij onze wijn

Totdat er alleen nog maar water zal zijn

Helder maar smaakloos, geen kleur meer, geen gloed

Zo leven we samen de dood tegemoet

Weg met de eenzaamheid, leve de sleur

Jaloezie, irritatie, gesprekken, gezeur

De liefde geeft hoop, de liefde heeft zin

De liefde is een valstrik maar ik trap er zo graag in

Steeds dezelfde fouten, steeds dezelfde pijn

Bijna net zo gruwelijk als helemaal alleen te zijn

Misschien is het deze keer anders

Misschien is het deze keer waar

Is alle wijsheid van de wereld maar een fabeltje

Ik wil het graag geloven want ik hou zo veel van haar

Het spel is weer begonnen ik zit er midden in

Verslaafd als een verslaafde

Verzetten heeft geen zin

Ik kan alleen verliezen, mijn hart en mijn verstand

De liefde laat pas los als ze is opgebrand

Dan ben je weer jezelf

Alleen en onbemind

Maar volwassen en verstandig

Totdat het weer begint...

Hans Teeuwen - Liefdes Gedicht

CHANGING!!!

De laatste tijd heeft mijn leven op zijn kop gestaan en was het een beetje zooitje en vooral chaos in mijn hoofd.
De lange vakantieperiode en veranderingen in mijn leven speelden hierbij een grote rol.
Ik zocht allerlei dingetjes om afleiding te hebben en me niet te vervelen.
Een ervan was schilderen in mijn huisje. Een leuk groen kleurtje tegen een van de muren en de rest moest wegens prutswerk van de schilders nog eens goed over geschilderd worden (weet je nog.. al die lekkages). Maar dat over sausen gaf me een dubbel gevoel aangezien ik ook weer terug wil naar Zeeland. Dus zocht ik naar een efficiente en nuttige manier om mijn centjes te besteden. En afgelopen weekend had ik het, gewoon even alles omgooien in mijn kamer.
De frisse wind er door!!

Dus moeders opgebeld voor hulp en natuurlijk advies en tips en dinsdag in de auto op naar IKEA voor een hangkast. Maar uiteraard kwamen we met iets meer terug :S
Na een heerlijke lunche verzorgd door moeders was het tijd om de kast in elkaar te zetten, (Zowaar was alles aanwezig, we hadden zelfs een schroefje over ?hmmm?) en te schuiven met de meubels.
Aangezien ik er al wel een beetje over had nagedacht stonden deze al snel op hun plaats en was het tijd voor de schoonmaak en het decoreren.

Voor etenstijd was alles af. Het is echt opgeknapt, sfeervol en knus. Ik ben er echt super blij mee!!
Van al dat harde werken hadden we ondertussen wel flinke trek gekregen. En vonden we het harde werken een goed excuus om ff een hapje bij Bennie Beer te gaan eten. Ook om deze geslaagde missie gezellig af te sluiten! Mam reuze bedankt voor je hulp en gezelligheid!!

Met deze frisse wind is weer een stukje rotzooi van mijn leven opgeruimd en een stukje chaos afgesloten!


Tijd voor een nieuwe start!



Nieuwsgierig geworden?
Kom gerust eens langs in mijn nieuwe paleisje!

Lui zweet

Na weken van vervelen werd het tijd om weer eens een doel voor ogen te hebben..
Al een paar weken kriebelde het al weer.. En tijdens (alweer) een luie middag op de bank werd ik eigenlijk door het film kijken nog meer gestimuleerd. Waar ik ooit aan begonnen was moest ik maar weer eens zien op te pakken..

Ik zie een grote wolk boven je hoofd verschijnen met een nog groter vraagteken er in..
Waar gaat dit over??

Nou weet je nog.. lang geleden ben ik eens begonnen met hardlopen, maar door mijn ongunstige stagedagen (ja ja, goeie smoes) ben ik daar half in het derde jaar van de opleiding mee gestopt.
En nu vond ik het tijd weer eens een poging te wagen, maar dan zonder opbouwschema’s waar je jezelf toch niet aan houdt…

Dus mijn “sportkleren” aangedaan en onder mijn bed gedoken om mijn hardloopschoenen tussen de spinnenwebben en t stof vandaan te krauwen..
ik was reuze benieuwd hoe het me af zou gaan..
Na weken van hangen in een stoel, en eigenlijk alleen mijn rechter biceps te trainen met het ieselijk roken van peukjes, was in bang dat ik mezelf wel tegen zou komen met de conclusie dat ik een conditie zou hebben van -2
Dat zou de motivatie al gauw de das om doen en de moed in mijn schoenen doen zakken.. Welke ik dan gelijk weer voor een jaar ver onder mijn bed zou mikken..

Maar vol goede moed ging ik toch op weg. Ik moest mezelf ervan weerhouden om steeds op mijn horloge te kijken om te zien hoe lang ik al had gelopen.. Maar al snel naderde ik ‘de’moskee en zat ik op negen minuten (mijn hartslag meter nog maar ff thuis gelaten voor het geval ik van de cijfers alleen al een hartaanval zou krijgen)
Tijd om over te steken (heerlijk hardlopen in een stad) en gaf ik mezelf twee minuten de tijd om op adem te komen en mijn hartslag iets te laten zakken.. Nou die twee minuten waren zo om (in tegenstelling tot de negen) dus tijd voor de volgende negen.
Dit was wel pittig en heb mezelf toe moeten spreken, maar ook deze heb ik gehaald!!

Met een voldaan gevoel liep ik naar huis! En gelukkig is het op wat spierpijn en (lui) zweet na niet tegen gevallen.. Op naar de donderdag

En nu kijken of ik dit keer mijn doel wel kan bereiken..

Achter de wolken schijnt de zon..

Het boek slaat dicht en het einde staat vast.
De gedachten zullen moeten worden stopgezet want het laatste hoofdstuk eindigt niet zoals ze had gehoopt.
Verloren in een ongelijke strijd.

Vluchten had voor haar geen zin, want de gedachten gingen veel sneller en haalden haar steeds weer in.
Daarom is het tijd, voor haar, om de gedachten te laten gaan.
Herinneringen zijn op papier gezet en de laatste sporen die leiden naar de gedachten zijn uitgewist.

Het los laten zal niet gemakkelijk zijn maar het is tijd om de schaduw van de gedachten achter haar te laten en vooruit te gaan kijken genietend van de ruimte om haar heen.


En ze weet

Alles komt goed aan het eind…
Zo niet..

Dan is het niet het eind…

Momenteel loopt mijn hoofd over van gedachten ....
En om die leeg te maken kan ik heerlijk wandelen in Zeeland en mijn gedachten de vrije loop laten gaan.. Ik sla de Oostweg in en het geruis van alle dag klinkt steeds verder weg. Na even hoor ik alleen de wind. Er komt steeds meer ruimte voor mijn gedachten..
Op het gemakje loop ik door.. Nee, de Stoofweg is te kort en ik loop verder over de Zonnemairsedijk, waar ik boven aan de dijk neerplof. Het zonnetje brand op mijn huid. Wat is het hier stil, alleen het geluid van de wind door het riet. Mijn gedachten waaien stukje bij beetje mee met de wind. Na enige tijd besluit ik weer verder te gaan, terug de Veerdijk op en sla toch nog even af om via de Korte weg de Rietdijk op te gaan. Ik geniet van de frisse lucht hier..
Langzaam maar zeker nader ik het dorp weer en het geluid van alle dag komt weer tot mij.
Mijn hoofd is bijna leeg..
Er zit nog maar één ding in .…

Ik hou van mijn Zeeuwse landschap!!

Ja, mijn Zeeuwse landschap. Ik mag 4 jaar geleden op papier wel Rotterdammer geworden zijn, zonder te weten wat ik op mijn pad tegen zou komen..Maar een Zeeuw ben ik toch echt in hart en nieren.
Voor geen goud blijf ik wonen in die ‘donkere’ stad.
Ik ging gisteren nog liever terug dan vandaag.
Ik ben iemand die graag onder de mensen is en niet op wil gaan in de massa.
Ik wil kunnen zwaaien naar bekenden die je onderweg in de auto tegenkomt en een praatje kunnen maken met mensen die je toevallig op straat tegenkomt.
De jacht naar een woning in mijn Zeeuwse landschap is dan ook in volle gang.
Ik laat er geen gras over groeien en verzin van alles, vraag rond en kijk wel 30x per dag op Internet of er bij Zeeuwland nog woningen bij zijn gekomen om op te reageren.
Helaas ziet het er voor mij als Rotterdammer niet echt rooskleurig uit, zeker niet met een baan in Rotterdam. Maar ik geef zeker niet op!!
Als ik iets in mijn kop heb zal ik er alles aan doen om mijn doel te bereiken!!
Zeeland i’ll be back!!

piłujemy, piłujemy.. wiede wiede..wóz

Nadat mijn buurvrouw op 1 juni was vertrokken dacht ik dat het stilletjes zou zijn op de Bree.
Maar niks was minder waar…
Het klussen boven mij ging natuurlijk gewoon verder. Iedere ochtend om kwart voor acht het gebonk op de trap en het Poolse gebrabbel boven mij..Nou ja gebrabbel, volgens mij zijn die mensen doof want het lijkt wel schreeuwen wat ze tegen elkaar doen.
Daarnaast hebben die Polskies een heel aparte smaak qua muziek..Ik kan het geen naam geven en zeker niet omschrijven, heel apart..Het zal wel volksmuziek zijn maar ik vind het verschrikkelijk...

Een aantal dagen na vertrek van mijn buufie hoorde ik, toen ik smiddags achter mijn computertje zat, in de kamer naast mij geluiden, dus ik op onderzoek uit in de hoop op een nieuw huisgenootje. Dat zou leuk zijn..
Even aankloppen..geen gehoor..
Stiekum even voelen aan de deur..Maar helaas de deur bleek op slot…

Op een nacht dat ik wakker lag hoorde ik een geluid wat ik niet goed kon plaatsen.
Na even goed luisteren…zzzz..ZZZZ..zzzzz..
Is dat die baby van hiernaast die zo snurkt?? Dat kan ik me niet voorstellen..
Nog eens goed luisteren..Nee het komt uit de kamer naast mij..Woont er dan toch iemand?
Het zagen werd maar harder en harder..Maar net niet hard genoeg om er een geluidsopname van te maken (om je even een idee te geven).

De volgende ochtend rond half 6 kwam ik er achter wie er in de kamer naast me logeerden.
Want ik hoorde weer dat Poolse gebulder.. zucht..
Zoals menig mens wel weet staan Polskies over het algemeen bekend van het aardig weg kunnen proneren van een glaasje..Wat overlast van zaaggeluiden kan veroorzaken of versterken..Daar ben ik dus lekker mee.
Zo ging het een nachten door..
Momenteel ga ik zelf niet zo vroeg naar bed ga nu ik vakantie heb, en lagen die Polsieks, op het moment dat ik mijn bed eens op zocht, natuurlijk al ieselijk te zagen..Heel irritant..
Ik dacht eraan om te vragen of de twee niet konden ruilen van slaapplaats zodat die zager aan de andere kant van de kamer zou komen te liggen en niet met zijn hoofd tegen de muur waar mijn bed staat.
Maar aangezien ik de laatste tijd savonds ook met regelmaat misschien voor wat overlast heb gezorgd durfde ik er ook niet echt wat van te zeggen!?!?!

Een aantal dagen later kom ik terug van boodschappen doen.. De deur van de Polsieks staat open.
Een mooi moment voor mij om even naar binnen te gluren.. En tot mijn verbazing..
Staat er helemaal geen bed tegen mijn muur maar een televisie..Aardig gek..Snurkt die vent zo hard? Nou dan heeft het echt geen zin om te vragen om te ruilen..
Ik zal er aan moeten wennen..

Is de titel ondertussen duidelijk??

Ondertussen is het probleem sinds van de week (voorlopig) opgelost. De Polsieks zijn weer vertrokken, geen idee waarheen maar het is heerlijk rustig.
Nu maar weer afwachten wat mij verder te wachten staat…

In the pocket!!

Op 8 juli was het dan zover. Ik mocht mijn diploma op gaan halen.

De dag ervoor nog gezellig op stap geweest met mijn vriendinnen van school.
Een gezellige shopdag in Breda wat afgesloten werd met een hapje eten op de Grote Markt.
Om acht uur keerden we huiswaarts. Wai en Juul gingen met de trein terug omdat ze de volgende dag nog andere bezigheden hadden en Mariette ging mee naar Rotterdam en bleef een nachtje slapen. Mariette en ik hebben savonds nog lekker zitten kletsen en alvast een borrel gedronken op ons diploma.

De volgende morgen lekker getut en op het gemakje naar Utrecht vertrokken.
We waren er uiteindelijk veel te vroeg maar zowel haar ouders als mijn moeder en Ad waren ook al aangekomen (bang dat ze te laat zouden komen??).
Na de nodige bakjes koffie en thee was het dan eindelijk 16.00 en mochten we de zaal in.

Afgestudeerden op de voorste rijen en de familie en vrienden erachter.
Er werd een introductie gehouden en wat verteld over Cesar en de opleiding in het algemeen.
Daarna kwam het leukste deel.
De docenten hadden een presentatie gemaakt met foto’s van alle leerlingen.
Zo werd er in het algemeen verteld wie wat gedaan hadden op school, wie er al werk hadden en als wat etc. Erg leuk om te zien wat iedereen gaat doen..

Na de presentatie kwam het belangrijkste onderdeel; het afleggen van de eed.
Ja ja, dit leg je af wegens het beroepsgeheim. Spannend hoor.
Ik wist wel dat dit te gebeuren stond maar slorig als ik ben had ik niet meer op mijn studentenmail gekeken en hoorde ik gisteren pas dat je kon kiezen uit twee zinnetjes..
Maar goed dat ik dat nog gehoord had anders had ik misschien iets heel anders geantwoord..haha
Voordat de eed werd afgelegd werd er medegedeeld dat er foto’s gemaakt konden worden..
Nou dat lieten de meeste zich geen twee keer zeggen.
Het leek wel een slagveld om het beste plekje te kunnen bemachtigen. Ellebogen stompen, haren trekken en snoekduiken.
Tja en daar zit je dan met je goeie gedrag. We leken wel een stel apen in de dierentuin.

De eed afleggen

Na de eed was het tijd om het diploma in ontvangst te nemen en te ondertekenen.
Zowaar voor mij dit keer geen problemen met mijn naam. Ze hadden het in een keer goed gedaan.
Toen iedereen zijn diploma in het bezit had werd er nog een praatje gemaakt en werd het officiële gedeelte afgesloten.
Daarna was het tijd voor de felicitaties, kadootjes en een lekkere borrel.

Kadootje van mam en Ad uitpakken

We hebben even wat gedronken en de nodige kiekjes zijn gemaakt.
Daarna zijn wel lekker huiswaarts gegaan omdat ik het wel goed vond zo.
Het is immers mijn vierde diplomauitreiking.
En er volgen er vast nog meer…


Op de kiek met mijn vriendinnen

VLNR

Marietten, Linda, Julia, Wai


Ik en mijn scriptiepartner Tim

Is dit het einde??

Mijn hoofd tolt, het is vol met allerlei gedachten. Met die grote chaos in mijn hoofd probeer ik de laatste hand te leggen aan mijn eindpresentatie die morgen staat te gebeuren.
Geen rust in mijn kont. Ik vlieg, terwijl ik nog bezig ben met het ene, weer over op het andere. Wat een gedoe. Ik merk dat ik het echt ontzettend zat ben, ik kan me er slecht toe zetten en ben ontzettend snel afgeleid...
(of dit ligt aan de chaos in mijn hoofd of mijn bezoek laat ik even in het midden...)

Net voor etenstijd (bij mij rond 19.00u) rond ik het af en neem mezelf voor om niks meer door te nemen. Alleen nog een lijstje maken met de spullen die ik morgen absoluut mee moet nemen. Dat is wel nodig want mijn hoofd is momenteel meer zeef als opslagplaats.

Onrustig zit ik op de bank. Ik heb mijn twijfels over sommige dingen in de presentatie. En veel te laat besluit ik om, na lang denken, wikken en wegen, mijn bed op te zoeken. Tja, daar lig je dan te staren naar het plafond. Ik kan de slaap niet vatten het is net een orkaan in mijn hoofd..
Na nog meer malen en denken besluit ik er morgen (ondertussen straks) vroeg uit te gaan zodat ik die stelling in elk geval nog kan veranderen.

's Ochtends voel ik me aardig..ja aardig naar de klote ja..
En eigenlijk heb ik er lak aan. Maar toch knaagt die stelling aan mij.
Ik zet de computer aan en verander de stelling. Hierdoor ga ik natuurlijk wéér eens veel later de deur uit dan gepland..

Eenmaal de deur uit loop ik bepakt en bezakt (ik kan rustig door voor pakezel) over straat. Ik zeul me een breuk!! Het moest niet mogen en zeker niet op deze opleiding. Een portfolio van 80kg dat je mee MOET nemen naar je eindpresentatie, waar uiteindelijk geen hond naar kijkt..
Onderussen aangekomen in Utrecht met natuurlijk een vertraging hier en daar, beginnen de kriebels wel een beetje te komen.
Ik zet de tafels klaar en doe mijn koffer open. Verbaast staar ik naar een bus haarlak en vraag mezelf af waar ik vanochtend was met mijn gedachten??

Mijn gasten komen binnen en zoeken allemaal een plekje.
Het is 12.00u
Ik doe de deur dicht en na een diepe zucht begin ik met de moed in mijn schoenen aan mijn presentatie.

45 minuten later moet ik toch echt stoppen met mekkeren. Alweer klinkt een diepe zucht. Het zit er op. Nu kan ik er niks meer aan veranderen. De docenten gaan naar buiten om tot een beoordeling te komen..

Pff wat duurt dat lang voordat ze terug komen.
Maar uiteindelijk komen ze weer binnen en wordt ik officieel toegesproken.
Ze hebben goed nieuws!!
Ik krijg voor mijn presentatie een ruim voldoende!!
Verder waren er nog wat dingetjes genoemd zowel positief als negatief maar dat doet er voor mij niet zoveel toe!!

Ik ben afgestudeerd!! Nu ben ik officieel


Oefentherapeut Cesar!!



Ik wil iedereen bedanken voor de aanwezigheid op mijn presentatie!!
Daarnaast natuurlijk allemaal bedankt voor de steun en begrip tijdens mijn studie.
Bedankt voor alle support via denken, duimen, smsen en mails!!

De tweede ronde..

Op maandag 19 mei zat ik op de terug weg in de trein vanuit het hoge noorden. Ik had daar een vriendinnetje bezocht en ik kan je vertellen dat het een geslaagd weekend is geweest waar ik erg van genoten heb. Veel lol, veel ondernomen, Kla bedankt!!
Maar ik zat dus op de terug weg in de trein naar mn kotje in Rotterdam. Op het moment dat we bijna aankomen bij centraal station gaat mijn telefoon.
Het is een van de dames van B & B oefentherapie met de mededeling dat ik op een tweede gesprek mag komen. Dit gesprek heeft afgelopen donderdag plaats gevonden en ik zou dit bericht natuurlijk niets schrijven als ik niet aangenomen zou zijn…

IK HEB DE BAAN!!

Ik ga drie dagen per week met zeer moeilijk lerende kinderen gaan werken in Rotterdam!!!
En daarnaast misschien al een halve dag op het reguliere onderwijs of SBO school in Hoogvliet
Het klonk echt als muziek in mijn oren.
- Intern leertraject voor kinderoefentherapeut
- 3 dagen per week (om te beginnen erg fijn) met groeimogelijkheid in werk
- ZMLK
- Op de fiets naar het werk

Ja ja het is rond, ik heb gisteren (dinsdag) mijn contract getekend. Ik zal voor de zomer kennis maken met de scholen waar ik ga werken en alle behandeldossiers doornemen van de kinderen die ik ga behandelen. En dan zal ik na de zomervakantie uitgerust (na 10 tot 12 weken vakantie moet ik toch wel uitgerust zijn) en vol goede moed beginnen aan mijn baan als afgestudeerd Oefentherapeut Cesar!!

Maar eerst mijn eindpresentatie nog op 3 juni!!

De eerste ronde...

Na al vele malen op de vacaturelijst van de beroepsvereniging gekeken te hebben, had ik mezelf voorgenomen eerst de scriptie helemaal af te ronden en daarna pas te gaan solliciteren.
Alles stap voor stap..
Zolang je nog niet afgestudeerd bent mag je ook nog niet gaan werken dus ik dacht "ik doe t lekker op mijn gemakje"

Wel had ik in de regio wel al een aantal vacatures zien staan die me wel aanspraken. Maar nee, toch nog maar even wachten. De vacatures stonden er al even op en de ingangsdatum was begin mei. Niet relevant en misschien is de baan al wel weer ingevuld.

Maar tijdens de DTO-cursus van school hoorde ik van een klasgenootje dat er op het prikbord een vacature hing voor kinderoefentherapie in Rotterdam en zij vond dit wel iets voor mij.
Helaas toen ik ging kijken hing de vacature er niet meer (weggepikt) dus dat was balen.
Maar ach, ik wilde toch nog niet solliciteren.

De dinsdag na de cursus (29-04) zat ik achter de computer in zzee en dacht "laat ik mijn studentenmail nog eens bekijken" (eigenlijk puur uit verveling)
En wat zat er in mijn postvak??
De vacature uit Rotterdam.. Tevens de vacature waar mijn oog al op was gevallen op de website van de beroepsvereniging.
Het werd dus tijd om mijn plannen te wijzigen en in actie te komen.

Als een speer mijn CV en brief opgestuurd en nog geen week later werd ik gebeld om op gesprek te komen.
Ineens zit ik in een stroomversnelling maar ik vind het heerlijk en we zien wel waar het schip gaat stranden

De eerste ronde..
De eerste ronde..

En nou wil ik een ijsie!!

Na een nacht kort en slecht slapen en veel gapen overdag wou ik gisteren vroeg naar bed gaan.

Nog even dat programma afkijken met een koppie thee en dan tanden poetsen en naar mijn mandje..
Maar Linda zou Linda niet zijn als dit weer eens anders zou lopen dan ze gepland had..

POEF..

Ineens is het helemaal donker in mijn kamertje..

De stroom er af.. Opzoek naar mijn zaklamp..
Waar heb ik dat ding ook alweer gelaten..Het zal eens op zijn plek liggen..

Eerst maar wat kaarsjes aansteken dan kan ik wat meer zien..

Tastend in het duister vond ik uiteindelijk mijn zaklamp.

Op naar de tja hoe zal ik het noemen?

Meterkast? Er zit geen kast omheen.. Stoppenkast?? Heten die dingen, sinds die grote witte stoppen vervangen zijn voor zwarte kleine schakelaars, nog steeds stoppen??

Nou goed ik hou het op stroomkast!!

Hmm geen stop, maar de aardlekschakelaar.. das niet zo best..

Ik zet hem weer aan, draai me om en..

POEF..

Weer alles uit..
Nog een keer proberen en als het dan weer gebeurt..

Schakelaar om..Even wachten en ..

POEF..

Nou gelukkig maakte ik me nog niet echt zorgen.. Tenminste over de lek

Ik heb dit probleem wel eens eerder bij de hand gehad en het zou wel eens goed mijn koelkast kunnen zijn.. Nu ga ik me wel zorgen maken over mijn voornemen om vroeg naar bed te gaan..

Na de stekker van de koelkast eruit te hebben gehaald en nogmaals de schakelaar omgezet te hebben ging de aardlek er niet meer af..

Fijn dat ik daar al van geleerd heb.. Ik heb namelijk een koelkast die niet goed sluit en de vriezer niet optimaal werkt ofzo..Maar binnen no time zit dat ding vol met ijs en krijg ik t vriesvakJE niet meer open..
Maar om dat hele ding te ontdooien wordt je niet vrolijk van..

Dus doe ik dat vaak op het laatste moment..

Ik heb namelijk al eens een overstroming gehad.. omdat ik niet gezien had dat het ZOVEEL ijs betrof..

Toen ik die keer de volgende morgen in de keuken kwam stond ik tot bijna tot mijn enkels in het water..

En nu was het dus een TE laatste moment en moest ik helaas aan de slag om ijs te gaan ruimen..om deze overstroming te voorkomen..

Dat betekend niet vroeg naar bed..Maar gelukkig gebeurt het als ik thuis ben, anders was het zooitje niet te overzien zijn geweest..

Het gereedschap te voorschijn getoverd..Begonnen met een spatel, daarna de pollepel erbij en geeindigd met een hamer (werkt fantastisch)

Dik 2 uur later gaf ik het op, ik kon niet overal bij en was echt stuk!!

Dus heb ik wat maatregelen getroffen voor het laatste ijs wat er nog in zat en ben mijn bed in gestruikeld.
Helaas schrok ik regelmatig op, op het moment dat ik bijna in slaap viel van geluiden die je normaal niet hoort..

Ijs dat naar beneden valt.. Maar ook daar kon ik aan wennen en viel uiteindelijk rond half 2 in slaap..
In de hoop dat ik kon uitslapen omdat ik vrij zou zijn de volgende dag..
Maar helaas werd ik gewekt door stampende voeten boven mij. De klu(n)sjesmannen zijn namelijk al een aantal weken bezig..

Dus je begrijpt wel wat er vanavond op de planning staat...

De eerste lading ijs

Het monster van Utrecht...

Nog maar een paar keer hoef ik het gevecht aan te gaan, het gevecht met het grote gruwelijke blauw met witte monster (soms veranderd in rose of geel als het zich weer eens voor een reclame heeft weten te strikken).

Vier jaar lang dezelfde kwelling..Een monster van 25 meter lang....

De eerste keer dat je gevangen bent en jezelf hebt moeten overgeven aan dit monster weet je niet wat je meemaakt.

Het is alsof mensen je over hebben gehaald om in een rustige attractie te gaan terwijl dit een rollercoaster blijkt te zijn. En ze hadden je niet gewaarschuwd voor de risico's

Maar stukje bij beetje weet je de zwakke punten van het monster te vinden en ben je gevorderd GVU bijrijder!!

Ja, waar heb ik het over??
De bussen van de GVU in Utrecht. Deze krengen heb je nodig om op plaats van bestemming aan te komen in de Uithof van Utrecht. Het is een HEL!!

s'Ochtends ziet het zwart van de mensen die allemaal met zo'n bus mee moeten. Je snapt wel dat je gezegend bent als je een aantal uurtjes later mag beginnen..
Wat overigens natuurlijk niet vaak het geval is..
Leer mij de studenten kennen..De gemiddelde student is niet op tijd weg gegaan van huis maar eerder te laat en om niet te laat te komen moet er niks tegen zitten op je pad.
Dus al die mensen die staan te wachten willen natuurlijk ook allemaal tegelijk die bus in
Gelukkig is het een bus waar vier deuren in zitten die je zelf kunt bedienen want anders zou het nog langer duren om iedereen in te laten stappen..

Nou hoe gaat dat dan in zijn werk?
Ok..
De bus komt aan en de eerste hindernis is al in de aanslag als je aan de stoeprand staat. Het ontwijken van de rechter buitenspiegel. Een enorm ding van een halve meter lang die vast al menig duf koppie geraakt heeft (de mijne gelukkig nog nooit maar dat klop ik nu even af)

Vervolgens moet je duimen dat je een goed plekje heb dichtbij een van de deuren ( ik ben er ondertussen prof in om dat te schatten) want anders heb je grote kans dat je niet mee kan deze ronde. Niet dat dit zo'n ramp is hoor want in de spits staan die dingen iedere 3 minuten voor je neus.

Tja en dan gaan de deuren open..
Nou zorg dan maar dat je stevig in je schoenen staat want we stampen gewoon met zn allen tegelijk die bus in.. Ieder voor zich en red jezelf!! En maar hopen dat je een plekje kunt bemachtigen..
Ja, ook ik heb mijn ellebogen veelvuldig gebruikt maar ik ben er uiteindelijk achter gekomen dat dit vrij weinig uithaald en alleen maar energie kost.
Dus tegenwoordig geef ik mezelf over en laat me vrijwillig de bus in duwen (net zo makkelijk)
Al moet er soms wel eens een beetje bijgestuurd worden..

PIEP PIEP PIEP
Nou als je nog niet wakker ben, dan ben je het nu wel want dit is het teken dat de deuren dicht gaan en dat gevaarte in in beweging gaat komen.
Dus als je zit 'fasten your seatbelts and enjoy the ride' en voor ieder ander die staat veel succes!!

Nu ben je echt afhankelijk van de bestuurder. En ik ben er nog niet uit..
Of ze krijgen hun rijbewijs gratis aangeboden omdat niemand er op zit te wachten al die K*Tstudenten weg te brengen of ze vinden het scheuren zo leuk.. Lekker hard door de bocht, goed hard remmen en proberen om op dat lange stuk je Persoonlijk Record te verbeteren..
En maar lachen om al die mensen die van links naar rechts worden geslingerd.
Maar wat het ook is.. Ze kunnen het gewoon niet..

Ook ik was 1 van die studenten (nu door al dat observeren zit ik vrijwel altijd, behalve als ik niet genoeg bijgestuurd heb..) die moest staan maar op een dag viel het kwartje..
Ik deed gewoon alsof ik in de bergen was en op de lange latten een stevige afdaling ga maken.
En ik moet zeggen dat het er aardig profie uitziet..haha in de bus dan he..

Na een 20 minuten durende rit gaan de deuren weer open.. En we willen er dan ook allemaal gezellig tegelijk weer uit..De mens blijft een kuddedier..
Tjonge wat ben de dan toch blij dat je op vaste bodem staat..

Heerlijk, ik heb het monster weer verslagen!!

Lekker hapje

Na vele pogingen om een datum te prikken was het dan uiteindelijk gelukt!!
Na de de lange cursusdag op school op 23 april was het tijd om met een groep meiden van de klas de wat te gaan eten in Utregg

Aangezien we (gelukkig) wel wat eerder klaar waren dan gepland hadden we nog tijd om even lekker te borrelen vooraf. Na wat ellebogen werk was het ons gelukt om plaatsje te bemachtigen aan de grachten van deze bruisende stad vol studenten. Vol goede moed hadden we de zonnebrillen al in de aanslag maar helaas kon deze in de tas blijven.
Maar wel lieten ons niet uit het veld slaan en ploften neer op het terras. Want wat viel dat tegen om na lange tijd weer een hele dag aan en op school te zijn.

Het was echt nodig om eens te daten met zn allen. Doordat ieder al zijn eigen weg in slaat en je dus bijna niet meer naar school hoeft spreek je elkaar helaas ook minder.
Nu was het tijd om ff bij te praten over de vorderingen van iedereen. De meesten van ons studeren allemaal af in mei/juni.
Logisch zou je zeggen, maar dit blijkt toch vrij uniek te zijn.
Veel medestudenten hebben vertraging opgelopen door stages (heb ik volgens mij wel mazzel mee gehad)
Sommigen hadden zelfs al werk!! Bij mij nog maar afwachten hoe dit gaat verlopen....

Na de nodige borrels was het tijd te vertrekken naar 'les connaisseur' om daar een hapje te gaan eten. Het is een donker maar sfeervol restaurantje wat ook weer aan de gracht ligt. Hier zit je als student zijnde goed op je gemak zeker wat de prijs betreft!!
Maar voor de lage prijs smaakte het toch prima

Na het uitbuikmomentje was het tijd voor ieder om weer zijn eigen weg in te slaan.
We zien elkaar ongeveer nog 2x op school. Één keer voor de tweede cursusdag en natuurlijk één keer bij de uitreiking van ons diploma!!!

Wel gek hoor dat je elkaar straks niet veel meer zal zien. Daarom hebben we ook direct afgesproken dat dit avondje jaarlijks wordt voortgezet!!
Ik heb nu al zin in volgend jaar!!
Op naar 2009 het 2e weekend van mei!!!

Een zonnestraal maakt nog geen zomer

De zon schijnt volop. Overal lekker de ramen open maar op de Breeweg is weinig teken van leven. Bij mij heeft het stof nog nauwelijks kunnen opwaaien. Mijn ramen blijven na de eerste zonnige lentedag potdicht!

Natuurlijk is er een reden voor. Op de eerste zonnige dag had ik ook als alle andere mensen mijn ramen open gezet. Tot dat ik de eerste muggen zag verschijnen, toen heb ik de ramen gelijk dicht gedaan. En je raad het al.. ’s nachts werd ik van mijn slaap weerhouden door een van deze aartsvijanden.

Tja, ieder voordeel heeft zijn nadeel en is het dus weer tijd voor de klamboe. Vorig jaar had ik deze al eens (provisorisch) opgehangen met wat punaises. Maar het is altijd blijven hangen en ben ik ‘s nachts niet pijnlijk gewekt met een punaise in mijn achterste.

Na de lekkage is mijn plafon weer opnieuw geschilderd naar hiervoor vonden de heren het nodig om mijn klamboe te verwijderen. En aangezien het winter was vond ik het niet nodig deze weer op te hangen en heb verder dus geen actie ondernomen.

Maar dan is het ineens weer mooi weer en was het tijd om dat ding weer vanonder het stof te halen. Ik moest alleen ff een haakje halen bij de praxis om hem professioneel op te hangen.
Na tal van goede voornemens, 60 post-its en 34x een aantekening op mijn boodschappenbrief je sprong ik dinsdag dan eindelijk op mijn fiets en begaf me richting de bouwmarkt.

In Rotterdam aangekomen moest ik even wat acrobatische kunstjes uithalen om het haakje in het plafon te jassen. Maar het is gelukt.
Nu kan ik heerlijk slapen onder mijn klamboe zonder dat ik op jacht moet naar die kleine miezerige *%*$^ vliegjes.
Alleen jammer dat het nu weer k*tweer is en de en ik de ramen dus niet allen open hoef te gooien..
Ik zie de muggen buiten al lachen…hahaha

Het is lente, lente voor altijd!!!

Heerlijk ‘s ochtends als je wakker word. Het zonnetje dat al schijnt, lekker buiten je kopje koffie of in mijn geval natuurlijk een kop thee drinken en wakker worden, de was die weer heerlijk buiten kan drogen, een boekje lezen in de tuin en de ramen wagenwijd open zodat het winterse stof binnen kan doen opwaaien.
Ja, ik ben nu echt blij dat het lente is. Weer mensen met vrolijke gezichten en kleren en omdat het langer licht is kan ik voor mijn gevoel meer in een dag proppen.
Net of ik zoveel te doen heb..Voor school loopt het voor alsnog gesmeerd. Af en toe wat doen voor de scriptie, DTO cursus is al voorbereid en afwachten wanneer ik mijn afstudeerpresentatie mag houden. Maar dit laatste hoor ik aankomende woensdag!
Maar ondanks dat ik voor school niet veel hoef te doen sta ik steeds weer versteld dat ik zo weinig tijd heb voor alles wat ik op een dag wil doen.

Zo had ik vorige week woensdag afgesproken met mijn moeder om naar de stofjesmarkt in Bergen op Zoom te gaan. Stofjes uitzoeken voor op de tafel en wat kleding. Om 11 uur kwam ik aan op het station (in eerste instantie had ik nog gedacht een uurtje later te gaan) Het was heerlijk weer dus eerst maar een terrasje opgezocht en op het gemak wat gedronken.
Na de koffie en thee de markt op. Ik had gedacht dat we zo klaar zouden zijn. Ik ben niet zo moeilijk maar na alle kramen af te zijn geweest moest ik toch de conclusie trekken dat ik iets kieskeuriger ben dan ik dacht. Of ik heb gewoon een dure smaak (dat laatste klinkt wel beter hè??) Dus zijn we eerst even een broodje gaan eten. Na de lunch weer opzoek naar de (schaarse) kramen waar ik leuke stofjes had gezien..
Uiteindelijk was ik niet ontevreden met het resultaat.
Maar waarom vertel ik dit nu ook alweer allemaal??
Owja over weinig tijd.
Het was deze dag ook de bedoeling dat zowel mijn moeder en Ad weer gesnoeid zouden worden, maar we moesten ook nog boodschappen doen en ik had mijn dwarsfluit ook nog meegenomen..
Uiteindelijk hebben we wel alles gedaan maar zijn we na het eten racend over de binnendoor weggetjes naar het station in Roosendaal gesneld zodat ik op het nippertje mijn trein kon halen..

En zo gaat dat nou wel vaker bij mij..
Eerst denken dat je zeeën van tijd heb waardoor ik lekker ga lopen lanterfanten
Wat uiteindelijk leidt tot chaos en stress, alles moet dan snel en het is steeds weer een race tegen de klok (jaja.. Die ik vrijwel altijd verlies)
Eigenlijk ben ik allergisch voor chaos maar stiekum geniet ik er ook van omdat ik er goed door presteer..zou ik het onbewust zelf opzoeken???

PANIEK!!!!

Na het verslag van het keuzevak in te hebben geleverd dacht ik..zo ook dat zit er op..
Maar ineens realiseerde ik me iets naars..
Als we het nu niet halen? Dan moet ik aankomend blok (volgende week) nog een ander keuzevak gaan volgen. Ik wist dat ik mezelf zo snel mogelijk in moest schrijven, dat als ik het niet gehaald had ik toch nog een cursus kon volgen.
Anders wordt het nog een jaar collegegeld betalen (€1590,-) voor één cursus.. Beetje dure cursus hè??
Dus op het moment dat ik de volgende dag was ontwaakt, ben ik snel onder de douche gesprongen en heb daarna de laptop aangezet.
Inloggen op de site voor inschrijvingen en ben gaan zoeken welke keuzevakken er nog gevolgd konden worden.
Na het zoeken werd de paniek nog GROTER!!
In het laatste blok van dit jaar kon er nog maar één cursus gevolgd worden en dat was EHBO en reanimatie. Die laatste heb ik niks aan aangezien ik eind vorig schooljaar al een cursus reanimatie heb gevolgd.
Maar goed meer keus was er niet..
Dus ik de cursus in mijn winkelwagentje gelegd en mezelf ingeschreven..
En waar ik al bang voor was.. Ik kreeg een bewijs van inschrijving maar met de mededeling dat de cursus vol zat en ik op een wachtlijst was gezet.
Ik was mijn strategieën al aan het uitdenken over hoe ik het aan zou gaan pakken..
Volgende week dinsdag naar het lokaal toegaan en kijken of er mensen zijn die niet op komen dagen (hopelijk een zelfde probleem als ik, maar dan wel gehaald) en vragen of ik in die plaats mag..
Maar ik heb me uiteraard weer voor niks druk gemaakt!!
Want gisteren kreeg ik een mail van de docent met de mededeling dat we de cursus voldoende hebben afgerond!! Jippie!! Das weer een zorg minder…
Heb gewoon weer eens te weinig vertrouwen in mezelf gehad!!

Het is voorjaar..

Vrolijke gezichten (als het eens een keer niet regent), de vrolijke kleding komt weer uit de kast, warmere temperaturen en natuurlijk lekker lang licht. En zoals jullie vast al gezien hebben heb ik mijn website er ook een beetje op aangepast. Ik was dat donkere kleuren weer een beetje zat en had zin in frisse kleuren!!

Maar ik dwaal weer eens af..Ik kan er nog niet aan wennen dat de klok weer een uurtje vooruit is gezet..heel mijn biologische klok is naar z’n mal en moer!!
Op zich wel lekker dat het zolang licht is maar hierdoor eet ik laat en ga ik (te) laat mijn mandje in.. Ik lig een poos te draaien en te doen en lig te zweten in mijn bed. Maar ik kan niet alleen het voorjaar de schuld geven want ik heb sowieso niet zo’n heel geregeld leventje momenteel. De ene dag op tijd er uit voor een dagje werken aan de scriptie @ utrecht, dan weer een dagje vrij en een beetje tutten en een beetje uitslapen en laat naar bed en niet in slaap kunnen komen, om er vervolgens weer vroeg uit te moeten voor lessen op school.

Eergisteren was ook weer zo’n avond. Ik was de volgende (woendsdag) dag vrij en kon dus nog een aardig poosje banken. Maar omdat er de volgende dag toch nog wel gewerkt moet worden weer wel op tijd er uit. Beetje werken aan de scriptie, beetje toeteren en (fliere)fluiteren hier en daar, even om boodschappen en ‘savonds weer lekker voor de televisie. Om half 11 vond ik het tijd om de tv uit te doen. Ik moest er vandaag immers weer om 6 uur uit. Na mijn portfolio en schooltas klaar te hebben gezet mijn tandjes gepoetst en mijn mand opgezocht. Ik had verwacht om zo in dromenland te zijn
Maar helaas, na even ingedommeld te zijn werd ik toch ineens weer wakker..
Na, ik denk, een goed half uur draaien en doen ben ik uiteindelijk toch weer in slaap gevallen. Waarschijnlijk toch stiekum wat spanning voor het gesprek wat me stond te wachten de volgende ochtend. Om 4 uur word ik een beetje verward wakker. In mijn droom was het al donderdag. Ja hoor het kon ook niet anders. Een gekke droom.
Het was donderdag 3 april kwart voor 9 ’s ochtends. Ik was in Zonnemaire en moest om half 10 in Utrecht zijn. Ik trok een sprintje naar de bushalte op de Zuidweg en haalde op het nippertje de bus.
Maar in zierikzee aangekomen realiseerde ik mezelf (pas) dat ik nooit in drie kwartier in Utrecht zou zijn (duhhuhh!!) Dus ik helemaal overstuur dat ik mezelf verslapen had (hoezo bang jezelf te verslapen..) huilde tranen met tuiten..
Maar toen werd ik gelukkig wakker..nou ja gelukkig..Je zult wel begrijpen dat ik nu echt bang was mijn wekkertje niet te horen, en heb ik er dus maar één extra gezet.

Om 6 uur ging de wekker..Normaal blijf ik nog een half uurtje heerlijk snoozen maar ik was klaar wakker.. Bang dat ik als nog in slaap zou vallen dus ben ik er maar uit gegaan en heb lekker lang onder de douche gegaan.

Tja, onbewust ben ik dan toch gespannen en niet echt over het portfolio zelf maar over het te laat komen dus. Maar ik had het zekere voor het onzekere genomen en had mezelf voorgenomen om er een half uur eerder te zijn.. Tja met de NS weet je het maar nooit
Maar alles zat mee en ik was om 9 uur op school.

Om half 10 dan eindelijk het gesprek. Ik zal jullie niet langer in spanning houden.
Jullie zijn van mijn portfoliogezeur af hoor!!

MIJN PORFTOLIO IS GOEDGEKEURD!!!

Mijn mentor was vol lof over mijn portfolio. Het was een product waar ik trots op mocht zijn!! Ze was hilarisch over het oud Hollandse ganzenbord en ze vond het leuk te zien dat ik zo mijn eigen stijl had gebruikt bij de indeling van het portfolio.
Nou ik moet je zeggen dat ik alleen maar opdracht heb gevolgd zoals deze op papier stond. Maar mijn opvatting zal dus wel anders zijn geweest als anders (heb ik nou nooit last van).
Er werd zelfs gevraagd of mijn portfolio als voorbeeld mocht dienen indien dat nodig was.
Nou daar heb ik natuurlijk geen bezwaar tegen!!

Wel waren er toch wat kleine puntjes maar na die lof mocht dat de pret niet drukken. Ik moest een lijst maken van alle competenties zodat men later ook nog weet wat al deze competenties inhouden en ik moest in de samenvatting meer sterke punten van mezelf neerzetten. Dit vond ze veel te mager “jij hebt meer in je mars” Dus eigenlijk ook weer positief als het zo bekijkt!!

Nou en het goede nieuws was nog niet over. Ook voor de IOG-werkgroep hadden we het afrondende gesprek en ook deze docent was uitermate enthousiast en zeer te spreken over de producten en het eindresultaat wat we met de groep hadden neergezet!!

Dus dubbelfeest vandaag. Weer twee projecten afgerond en weer een stapje dichter bij de eindstreep!! WOEHOEE!!!

spanning en GEEN sensatie

De etalage is een onderdeel van het portfolio (goh ben je daar nu nog steeds mee bezig?)
In deze etalage moet je onder andere laten zien wie je bent, hoe de ontwikkeling tijdens de opleiding is verlopen, de sterke en zwakke punten van jezelf bloot geven en dit laten zien met bewijsmateriaal.
Na er een aantal keren aan te zijn begonnen, wat natuurlijk ook alle keren op niks uitliep en vele keren hersenkraken en denken over mijn etalage had ik het eigenlijk al opgegeven om origineel uit de hoek te komen.
Maar ineens had ik het, ik lag op een avond in mijn bedje en moest ineens aan het Hollands ganzenbord denken, je etalage inrichten mag immers ook met beeldmateriaal.
Mijn idee hierachter is dat ik de opleiding ben begonnen bij start, onderweg beschrijf ik mijn leerweg en vertel ik welk doel ik uiteindelijk wil gaan behalen..
Krijg je al zin in een potje?? Nee, ik zal jullie verder niet vervelen met dat geneuzel.

Maar Linda zou Linda niet zijn als zij zich hierdoor nog net iets meer werk op haar hals zou halen dan dat het haar al had gekost (mijn perfectionisme staat soms wel eens vervelend in de weg) En niet alleen haar zelf. Aangezien ik niet zo creatief ben met computers was mijn vriendje zo lief mij hierbij te helpen!!

Nu zo’n twee weken geleden het typwerk te hebben af gerond moest het hele gebeuren (175 blaadjes) uitgeprint, geperforeerd en geordend worden en dit was een spannende klus.. ik wist wel dat het veel blaadjes waren maar in werkelijkheid leek het nog meer.
Na passen en meten met alle papiertjes, bewijsdelen en overige documenten wist ik alles net in twee mappen te proppen. Tjonge, wat was ik opgelucht!!

Maar enige twijfel is gewekt.
Vorige week zit ik op school met wat medestudenten te praten over het portfolio en twee hiervan hadden hun gesprek al gehad. Bij een van hen was een opmerking dat er teveel bewijsmateriaal. Nu zal je zeggen waar maak je je druk om?
Nou die jongen had maar één mapje vol!!
Gelukkig hebben een aantal mensen mij al redelijk gerustgesteld door te zeggen dat het MIJN portfolio is en dat ik bepaal welke bewijsstukken ik hierin stop..
Maar ik ben er niet helemaal gerust op!!

Maar vandaag heb ik eindelijk de laatste hand aan mijn portfolio gelegd. Na twee maanden zwoegen is het nu echt af!!
Donderdag het eindgesprek, ik wacht in spanning af!!

Monique, heb stiekum ff je knuppel geleend..ik hoop niet dat ik um nodig heb..

Alweer een update..

Zo ik zit weer eens in het computerhokkie in zierikzee.
Het weer voor de komende dagen ziet er veel belovend uit..Sneeuw met de Pasen??
Ach ik hoef me er verder niet druk over te maken want ik heb toch nog even geen tijd om naar buiten te gaan. De schoolplicht roept nog steeds.
Maar aan het einde komt alles goed.. en zo niet, dan is het niet het eind.. Nou dat heb ik de afgelopen weken wel een aantal keren gemerkt hoor!! Voornamelijk de computer die dwars aan het doen was..Veel stress hierdoor ondervonden omdat ik bang was dat ik documenten kwijt zou zijn en dan nog wel portfoliodocumenten..En hij heeft hierdoor in één middag wel een keer of acht bijna op de stoep van de Bree gelegen..Hij is toe aan zijn pensioen denk ik!!

Maar ja ik weet toch dat ik door moet dus dat doen we dan ook iedere keer. En ze zeggen altijd; geduld wordt beloond en zodoende begint mijn portfolio eindelijk wat vorm te krijgen.
Ja, ik ben nu echt bijna klaar..Stiekum hoop ik het typwerk vandaag of anders morgen af te hebben..Heerlijk toch?
Dan is het alleen nog een kwestie van al die papieren op de goede plaats in de mappen te stoppen. En dan vol zelfvertrouwen op naar het eindgesprek .En t is dan ook niet te hopen voor mijn mentor dat ze wat op mijn werk aan te merken heeft…

Ook zijn we deze week de andere twee vakken aan het afronden. Deze verslagen zijn ook zo goed als klaar.. Echt geweldig!! Echt een hele grote opluchting..
Want na volgende week kan ik me dan eindelijk echt op mijn scriptie storten. Dit is namelijk echt super leuk om te doen. En ook nog wel nuttig ook voor het beroep!
Want als er wat uit het onderzoek komt weten wij hoe we de patiëntengroep “vrouwen met chronische nekklachten” het beste kunnen behandelen en dat is toch wel belangrijk..
De keuzes in het behandelen onderbouwen met wetenschappelijk onderzoek vind ik wel verantwoord stoer!! Dus dat word nog één maandje gericht hard werken op de scriptie!!


En voor nu allemaal een gezellig en vrolijk Pasen!!

Verassing..

Queen's park melody - Jacob de Haan

Als het goed staat vermeld zijn dit de eiland collegae uit Oosterland..
Zouden wij dat beter kunnen??

geisoleerd

Ik weet het..
Ik laat weer veel te weinig van mezelf horen de laatste tijd..
Maar ik heb dan ook wéér een groot gebrek aan inspiratie..
En om steeds maar mijn geklaag te lezen over de drukte van school is natuurlijk ook niet echt motiverend.
Velen zijn vast al afgehaakt maar misschien is er nog een enkeling die nog eens, verveeld van het surfen op Internet, mijn website per ongeluk nog tegenkomt.
En voor die enkeling is het ook niet leuk om weer maar gezeur en gezanik te lezen over de drukte van school..ik heb er immers zelf voor gekozen..

Maar helaas ziet het er ook niet echt naar uit dat ik die inspiratie snel op zal doen.. Aangezien mijn wereldje momenteel niet veel groter is dan 2 vierkante meter..lees een bureau, een computer en een stoel..
Hier breng ik de dag door, en met geen benul van tijd vind het middageten en avondeten vluchting plaats op de meest vreemde tijden..Af en toe even snel mijn hokje uit om een boodschap en dan vlug weer terug achter de PC.
De geruchten gaan al dat er op 20b een kluizenaar woont..

En daar zit ik dan, duimzuigend achter een oergroot beeldscherm, tikkend over de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt tijdens de opleiding.. vrij hersendodend..
s ‘avonds is het dan ook heerlijk om de computer uit te doen en op de bank te ploffen.Zelfs mijn hyvesverslaving lijkt onder controle te zijn..
Toch wel grappig.. Je zit op de opleiding oefentherapie Cesar, waar je leert om klachten te behandelen en te voorkomen..maar je moet zoveel typen dat je er nog CANS (rsi) van zou krijgen..

Maar ik had me voorgenomen om nu niet te gaan klagen dus daar wil ik me dit keer dan ook aan houden..
Dus voor de mogelijke zeldzame lezer die nog over is, toch nog even een berichtje over reilen en zeilen om en op de Bree..

Zoals je dus al had begrepen ben ik veel achter de computer te vinden..6 dagen per week..en tja dan maak je niet zoveel mee he..
Tenzij je benieuwd bent naar verhalen over boodschappen doen of het huishouden..


Waar ben je dan in vredesnaam nu weer mee bezig??
Ik ben bezig om mijn portfolio op orde te maken..

In het onderwijs is het zo dat ze werken met competenties..Dit zijn eigenlijk de voorwaarden of eisen waar je als oefentherapeut aan moet voldoen. Bij onze opleiding zijn het er wel geteld 47. Hiervan zijn er 33 beroepsspecifiek. Dit zijn de eisen die nodig zijn om het vak uit te kunnen oefenen, bijvoorbeeld het uitvoeren van een lichamelijk onderzoek en een behandelingsplan opstellen voor een patient. En de overgebleven 14 zijn overstijgende competenties, dit zijn voorwaarden die nodig zijn om de beroepsspecifieke competenties te ontwikkelen, bijvoorbeeld mondelinge communicatie (waar ik natuurlijk heel goed in ben) of creativiteit.
Al deze competenties zitten verweven in studietaken welke verdeelt zijn over de vier jaar. Voor deze studietaken maak je toetsen, opdrachten en verslagen en dit zijn dan bewijsstukken voor in het portfolio.

En van al die bewijsstukken moet ik vertellen wat het precies is en hoe ik het bewijsstuk heb verkregen en welke competenties hierbij horen.
Daarnaast moet ik voor alle 47 competenties een reflectie maken over mijn ontwikkeling hierin.. Hoe ik hieraan heb gewerkt, hoe dit is verlopen en al van dat geblabla..
En dan zijn er natuurlijk nog de inleiding, het Curriculum Vitae (CV), een persoonlijk ontwikkelplan en niet te vergeten een samenvatting van het geheel..
Een boel dubbel werk omdat alles met elkaar samenhangt en je soms drie keer dezelfde tekst aan het knippen en plakken bent..maar je moet er wat voor over hebben.. Maar hopen dat ik hiervoor niet op mijn creativiteit wordt beoordeeld..hihi

Deze maand dus nog even druk, druk, druk..
Want mijn eindgesprek voor mijn portfolio is op 3 april.. Maar ik hoop het al eerder af te hebben.. mijn eigen deadline staat over 2 weken. Ja,ja ik ben streng voor mezelf.. we moeten natuurlijk niet inkakken he..
Ook loopt er nog een keuzevak..wat een heel gedoe is momenteel qua samenwerking..maar ik hou me aan mijn belofte en ga niet klagen..
Dit hoop ik volgende week ook af te kunnen ronden, maar de officiële inleverdatum staat op 25 maart.
En dan hebben we deze maand nog de afronding van de werkgroep bedrijven.. Waarvoor ik al bezig ben met het eindverslag..
Inleverdatum 27 maart

En dan, ben je dan klaar??
Nee, want momenteel zijn we ook bezig met de afstudeerscriptie..
Wij gaan een literatuurstudie (wetenschappelijke artikelen met elkaar vergelijken) doen naar de effectiviteit van bewegingsprogramma’s voor vrouwen met chronische nekklachten.
Onze deadline 25 april

En als dat klaar is dan mogen we door naar de finalestudietaak..
Maar wat daar precies de bedoeling van is tik ik later nog wel eens..
Vind dat ik je al genoeg overladen heb met al die informatie..

Maar het einde komt gelukkig steeds een stapje dichterbij..

Een hele opgave..pfff

De laatste stage is klaar..
Maar dit wil nog niet zeggen dat dit is afgerond..
Aan zo’n stage zit altijd nog een verslag vast..
Reflectieverslag..lekker gaan zitten keuvelen over je eigen handelen..
Dat vinden ze nuttig op school..
Nou dan denk ik dat ze gewoon graag veel lezen, want het is echt een immens verslag en de grootst mogelijke duimzuigerij die er is..
Ik had vandaag een uurtje uitgetrokken om aan mijn verslag te werken..
Maar ondertussen zijn daar zo meteen nog maar 20 minuten van over..
Eerst even mijn mail checken, ow een krabbeltje op Hyves. Even de websites van iedereen bekijken maar de minuten tikken door.
Zoals je ziet probeer ik dit graag zolang mogelijk vooruit te schuiven en verzin regelmatig wel een reden om er niet aan te hoeven beginnen..
Eerst ff boodschappen doen, toch eerst nog maar even toeteren..
Maar helaas de inleverdatum nadert en zal ik het toch moeten gaan proberen..
Een leerdoel per x.. want je moet er dus echt veel inspiratie voor hebben om er een beetje relevant stukje van te maken..
Na één reflectie op één leerdoel zijn mijn hersens leeg..

Wat een ellende maar gelukkig is ook dit de laatste keer…

Is this the moment??

Vrijdagmiddag half 5. De laatste patiënt wordt door mijn stagebegeleider de deur uitgewerkt.
Tijd om naar huis te gaan. Maar er is meer dan dat want vandaag is het een klein beetje feest.
Vandaag is namelijk mijn stageformulier voldoende ondertekend!!!
Ik heb mijn stage vandaag dus officieel gehaald. En bij een einde hoort een afscheid en bij een afscheid horen de nodige bedankjes.

Maar het afscheid is nog niet officieel. Waarom niet?
Omdat ik de aankomende maandagen nog lekker mag komen oefenen op de klimopschool.
En je wilt niet weten hoe blij ik daar mee ben.
Op deze manier staat mijn leerproces, in de periode dat ik moet afstuderen, qua praktijk niet stil. Ook ben ik blij dat ik al die leuke kindjes nog geen gedag hoef te zeggen. Ik denk echt als dat vandaag wel het geval was geweest ik wel een aantal traantjes had moeten laten.
Maar gelukkig is dat van latere zorg.

Even een terugblik op de aanloop naar de laatste stagedag.

Gisteravond
Ø 20.30. Zo nu eerst dat verslag van dat jongetje nog in elkaar zetten want dat moet morgen wel klaar zijn.
Ø 21.30. Even die RPSformulieren nog afmaken van die twee kinderen en, ow shit, ik moet ook al die andere formulieren van de andere kinderen nog aanpassen.
Ø 11 uur. Ik trek de slaapkamerdeur achter mij dicht en er schiet mij een $#^*) te binnen. Ik had nog extra soesjes moeten halen als traktatie voor mijn laatste stagedag.
Nou dan moet ik morgen in Middelburg maar even naar de Albert Heijn lopen.

Vanmorgen
Ø 6.10. Pff het blijft vroeg maar vooruit onder de douche met je gat.
Ø 7.07. Als ik nu niet op schiet ben ik te laat voor de bus
Ø 7.22. Waarom staat die bus nu nog te wachten..als hij niet op schiet mis ik de trein en ben ik een half uur te laat op stage.
Ø 7. 50. ja die trein heb ik gemist..of toch..nee hij heeft 10 minuten vertraging. Geluk bij een ongeluk maar nu kan ik niet meer naar de Albert Heijn lopen om die soesjes, dan maar bij de SPAR
Ø 8.28 Hopelijk kom ik wel op tijd als ik nog naar de SPAR ga
Ø 8. 33. sta ik bij de kassa van de SPAR met mijn soesjes en bedenk me op dat moment dat ik gister nog boodschappen had gedaan.. En ja hoor dat mijn portomonee nog in mijn andere jas zit. Handig!! Nou ja dan moet ik maar hopen dat een doos genoeg is en zo niet dan hebben sommige mensen helaas pech!!
Ø 8.45. Waar blijft Nynke nou, ze had toch gezegd dat ze heel de dag zou komen? Nou ik ga maar beginnen.

Gelukkig was ik dus op tijd op stage en is het verder een normale dag geweest. Ik heb s’ochtends gewoon de kindjes alleen behandeld en heb vandaag (en gister) nog even alles eruit gehaald wat er in zat. Met een voldaan gevoel ben ik naar huis vertrokken en ik kijk al uit naar de eerste maandag dat ik weer op de klimop zal zijn!!


Ik kijk, ondanks dat de feedback niet altijd even positief was, terug op een zeer leerzame maar bovenal gevarieerde en super gezellige stage. Er is geen dag geweest dat ik geen zin had om er naar toe te gaan. En dat is op deze opleiding geen stagebegeleider gelukt!!

Ditjes en Datjes

Ondertussen weer een hoop gebeurt. De vakantie zit er al weer even op en ik moet zeggen dat ik hem ook al weer lang en breed vergeten ben.
Het weekend voordat ik weer naar stage moest was ik bang dat het zeker wel een week zou duren voordat ik weer in het stageritme zat. En dat is zo zonde van de tijd als je nog maar vier weken te gaan hebt. Maar mijn stagebegeleider kwam binnen om half 9 en begon van alles op te sommen wat er moest gebeuren die dag en de komende tijd. En dat had ik net even nodig. In nog geen 10 minuten tijd ging mijn stage weer verder alsof er nooit vrije dagen tussen hadden gezeten..

Zo zijn er al weer twee stageweken voorbij en komt toch echt het einde in zicht. Nog maar twee weken te gaan en dan gaan we weer terug naar school. Maar als het goed is zeg ik mijn stage op vrijdag 1 februari niet direct gedag. Waarschijnlijk mag ik na de voorjaarsvakantie op maandag nog lekker aan de slag met al die leuke kindjes. Dit vind ik wel zo prettig want zo blijf ik een beetje in het behandelen.

Ook ben ik vrijdag 11 januari naar Utrecht geweest om de beruchte hertoets te gaan maken. De toets ging over verschillende ziektebeelden als MS, Ziekte van Parkinson, CVA (beroerte), CANS (rsi), heupoperaties, knieoperaties, Polio, Fibromyalgie en ga zo nog maar even door. Qua voorbereiding voor deze toets ben ik goed van start gegaan. Ik had een mooi schema gemaakt om zo in 15 weken tijd alle ziektebeelden uitvoerig door te nemen en te herhalen. Maar uiteraard liep dit schema al snel op de klippen..
Veel te druk met stage en andere schoolactiviteiten (keuzecursus)
Uiteindelijk heb ik de drie neurologische ziektebeelden doorgenomen (MS, CVA en Parkinson) en heb ik de woensdag voor de toets het hele zenuwstelsel nog eens goed doorgenomen.
Met een instelling van 0 ben ik vrijdag dus vertrokken naar Utrecht. Ik had er te weinig aan gedaan en zou de toets toch niet gaan halen.
Om 11.00 mocht de toets op de computer gestart worden. Maar bij mij was dit natuurlijk weer een kwartier later. Omdat de docent niet zoveel kaas gegeten heeft van computers liep het bij mij weer in de soep.
Maar uiteindelijk heb ik zelf de toets op kunnen starten en begon aan de 40 vragen.
Van de vorige twee keer wist ik nog dat de norm heel hoog is om de toets te halen dus schreef ik de vragen op die ik niet zeker wist.
Na alle vragen te hebben beantwoord en nogmaals te hebben na gekeken was het moment daar om de toets af te sluiten en op het kruisje te drukken.
Na 5 keer diep ademhalen lukte het me dan toch dit te doen en kwam mijn cijfer in beeld.
Je zult het niet geloven maar ik had een 6 ½
Hier was ik natuurlijk super blij mee want nu loop ik weer op schema en heb ik op dit moment geen studieachterstand meer.

Nu moet ik dus nog twee weken stage lopen, tot 1 februari.
In deze periode moet ik nog een reflectieverslag schrijven over mijn stage, moet mijn portfolio nog op orde gebracht worden en moet ik een presentatie geven over mijn keuze vak, arbeid en gezondheid.
En die week daarop begin ik met mijn afstudeeronderzoek en scriptie.
Dit doe ik samen met Tim. En gelukkig hebben we al het een en ander aan voorbereidingen kunnen treffen.
Zo ligt de onderzoeksvraag al klaar om aangepast en goed gekeurd te worden, hebben we al een hoop wetenschappelijke artikelen gevonden om deze vraag te onderbouwen, en hebben we al een bedrijf wat mee wil werken aan ons onderzoek.

Als dit alles achter de rug is moet het onderzoek natuurlijk gepresenteerd en verdedigd worden.
En ben je dan klaar?? Nee dan heb ik in het laatste blok nog een cursus Directe Toegankelijkheid Oefentherapie. Als de DTO wordt goedgekeurd kunnen mensen vanaf juli dit jaar zonder verwijzing naar de Oefentherapeut.
Maar hiervoor moet je als oefentherapeut wel kunnen screenen of iemand op de juiste plaats is met zijn klacht of dat deze persoon toch beter naar de huisarts kan gaan. En dit zit onder andere in de cursus.

Er moet in een korte tijd nog een hele hoop werk verzet worden, maar het einde is toch bijna in zicht..

Nog even rustig ademhalen!!