Vandaag weer tijd voor een wandelavontuurtje. Er waren natuurlijk wel buien aangekondigd maar daar lieten wij ons niet door tegenhouden. Gewoon een regenjackje en wat droge kleding mee. Eerst moest er een wandelroute gekozen worden. Eentje die niet te ver rijden is en ook niet al te lang. We hadden keuze uit twee routes maar we wilden allebei niet kiezen. Dus loste ik het op door ze achter mijn rug te doen en Eel een hand te laten kiezen. Het was Rhoon maar Eel had meer zin in die andere dus zijn we daar naar toe gegaan. Dus hup in de auto gestapt en Truus instellen om ons op plaats van bestemming te brengen. Nog geen kilometer van huis kwamen we tot de conclusie dat ik het verkeerde papier uit de map had getrokken. Deze route lag iets verder weg (Chaam) en was ook nog 3 KM langer en aangezien het al half de middag was zouden we laat thuis zijn als we deze route zouden lopen. Even in twijfel of we nog om het andere papier zouden rijden maar toch maar besloten door te rijden. Dus op naar het brabantse land. Maar het wandelgebied konden we niet echt vinden. Ja het gebied wel maar het startpunt was in geen velden of wegen te bekennen. Op verschillende plaatsen stond wel een verdwaalde auto bij een of andere duistere ingang maar nergens stond een bord waar deze ingang je naar toe zou leiden. Na wat rond te hebben gereden kwamen we ergens aan waar nog meer auto’s bij elkaar geparkeerd stonden en zijn we daar maar eens uit gestapt en zijn we even de omgeving gaan verkennen. Het was een route over het grensgebied waar wel een bord stond waar bijvoorbeeld op stond hoe ver het wandelen was naar Parijs of Nice. Naar mijn idee dus niet echt een zinvolle route maar Eel wilde graag even verder kijken..dus zo gezegd zo gedaan. Ik vertrouwde de boel niet (bang dat we straks als nog ergens in Frankrijk uit zouden komen) en na even het bos in te zijn geslagen en wat overleg zijn we toch maar terug gelopen naar de auto. Deze route proberen we nog wel een keer als ik wel het goede papier meeneem. Dus zijn we naar vertouwd terrein gereden in Putte want ik moest en zou wandelen. Hier hebben we al wel twee keer gewandeld maar er is genoeg keuze wat routes betreft en zo hebben we dit keer het
duinenpad gekozen van 7,2 KM. Bij aankomst stond onze vertouwde ijscokar er weer en verlekkerd liepen we er langs. Eel had al wel zin in een ijsje maar ik vond dat we eerst maar moesten gaan lopen. Al die vieze beestjes die je het ijs eten zuur kunnen maken zat ik niet op te wachten.Ondanks de weersvoorspellingen hebben we het eigenlijk nog wel goed getroffen want het zonnetje kwam nog even lekker door en hebben we de eerste helft van route lekker in ons t-shirtje gelopen. Na enige tijd moesten we weer hekken door 
en ik had gelijk weer een beetje hoop dat we misschien nu wel een keer koeien mochten begroeten maar helaas ben ik weer teleugesteld en hadden we alleen gezelschap van de plaatselijke muggen. Na iets minder dan anderhalf uur kwamen we weer terug bij het beginpunt, ik eindelijk een keer zonder blaren. 
Tussen de bossen door was ik al aan het gluren of onze magen nog gevuld konden worden met een heerlijk ijsje en voor de grap zei ik “zal je zien is ie al weg” Ik zag een wit busje staan en kreeg al hoop en zei..hij staat er nog.. maar bij aankomst zagen we dat het een ander busje was..dus helaas geen ijsje voor ons We zaten een beetje beteuterd in de auto en na even zag ik het bord Goes en dacht gelijk aan de grote gele M. Eel vond dit een reuze goed idee en zo hebben we ons wandelavontuur afgesloten met een lekker diner op het industrieterrein in Goes.
duinenpad gekozen van 7,2 KM. Bij aankomst stond onze vertouwde ijscokar er weer en verlekkerd liepen we er langs. Eel had al wel zin in een ijsje maar ik vond dat we eerst maar moesten gaan lopen. Al die vieze beestjes die je het ijs eten zuur kunnen maken zat ik niet op te wachten.Ondanks de weersvoorspellingen hebben we het eigenlijk nog wel goed getroffen want het zonnetje kwam nog even lekker door en hebben we de eerste helft van route lekker in ons t-shirtje gelopen. Na enige tijd moesten we weer hekken door 
en ik had gelijk weer een beetje hoop dat we misschien nu wel een keer koeien mochten begroeten maar helaas ben ik weer teleugesteld en hadden we alleen gezelschap van de plaatselijke muggen. Na iets minder dan anderhalf uur kwamen we weer terug bij het beginpunt, ik eindelijk een keer zonder blaren. 
Tussen de bossen door was ik al aan het gluren of onze magen nog gevuld konden worden met een heerlijk ijsje en voor de grap zei ik “zal je zien is ie al weg” Ik zag een wit busje staan en kreeg al hoop en zei..hij staat er nog.. maar bij aankomst zagen we dat het een ander busje was..dus helaas geen ijsje voor ons We zaten een beetje beteuterd in de auto en na even zag ik het bord Goes en dacht gelijk aan de grote gele M. Eel vond dit een reuze goed idee en zo hebben we ons wandelavontuur afgesloten met een lekker diner op het industrieterrein in Goes. 
