DE EINDBEOORDELING!!!!!

Ze trok de deur achter zich dicht en liep in de richting van de tram. Had ze alles bij zich?? De opdrachten, de beoordelingsformulieren, USBstick?? Ja, alles zat in haar tas.
Ze slofte verder naar de halte met de gedachte dat ze gisteren niet zo laat naar bed had moeten gaan, maar alle opdrachten moesten toch af voor vandaag. Waarom wachtte ze daar toch altijd mee tot het laatste moment, waarom kon er ze toch geen routine krijgen? Ach, niet meer over nadenken het is af en het is geen lange dag vandaag.
Ze stapte de tram in, bemachtigde een eenpersoonsplekje, pakte haar boek terug naar de kust uit haar tas en begon hier weer in te lezen. Het was spannend, zo spannend dat ze niet eens in de gaten had dat ze haar vervoersbewijs moest laten zien. Iets wat geïrriteerd haalde ze het bewijs te voorschijn, de controleur lachte en zij dat het in orde was. Ze perste een gemaakte glimlach op haar gezicht en dacht, ach die man moet ook werk hebben.
Met het lezen van een boek ging het tripje van zuid naar noord toch echt een stuk sneller en ze stapte uit bij halte Bergsedorpsstraat. Nog een paar keer zou ze hier uitstappen en dan was het voorbij. Snel nog even langs de Albert Heijn om een pakje sigaretten en een blikje redbull om wakker te worden.
Onder tussen was het tien voor half negen, een mooie tijd om binnen te stappen.

Ze liep de praktijk binnen en begroette vriendelijk haar stagebegeleider die achter de laptop zat, hing haar jas op, pakte haar notitieblok met de gedachten dat het eigenlijk zinloos was omdat ze hier toch geen aantekeningen meer in zou maken, en maakte haar blikje redbull open en dronk dit op haar gemak leeg.
Half negen, tijd om te beginnen. Ze ging netjes op haar kruk in de hoek zitten en keek zoals gewoonlijk weer toe naar het ontvangst, de sociale praatje en de behandeling van de patiënten. Af en toe dwaalde ze weg met haar gedachten en dacht aan de dingen die ze thuis nog moest doen, de nieuwe serie MCW die uit was en die ze vanmiddag zou gaan halen, haar nieuwe stageplaats. Het zitten in de behandelruimte werd afgewisseld met het zitten in de keuken als ze niet bij patiënten aanwezig mocht zijn. Zo ging de tijd door tot twaalf uur.
Eindelijk was het tijd om de beoordeling aan te horen. Ze was flink gespannen en onzeker over de beoordeling.

Alle beoordelingslijsten werden zeer kritisch bekeken en ingevuld voorzien van de nodige feedback. Geen bladzijde werd overgeslagen en de zenuwslopende minuten verstreken. Vervolgens moest er gecheckt worden of er voldoende uren stage gedraaid waren en haar stagebegeleider vroeg of er voldoende zelfstudie was gedaan en of de uren genoteerd waren
Het zweet brak aan alle kanten uit, geen porie werd overgeslagen en ze voelde haar hartslag kloppen in haar keel. Ze dacht ow nee, zal ik hier op afgerekend kunnen worden? Het is geen opdracht om je uren bij te houden en ik heb andere klasgenoten hier ook nooit over gehoord.
Ze antwoordde eerlijk dat ze dit niet genoteerd had, en dat ze dit bij andere stages ook nooit had gedaan.
Gelukkig ging haar stagebegeleider hier niet verder op in en maakte een schatting naar wat Linda aan zelfstudie gedaan zou hebben.
Het gemiddelde kwam op tien uur per week. Linda dacht in zichzelf dat ze dit nooit zou redden maar stemde hier gelukzalig mee in.
Uiteindelijk werden alle papieren ondertekend en was het beoordelingsformulier met een voldoende ondertekend.
Linda bleef er koeltjes onder, ze was blij dat ze haar stage had behaald en zo dus geen studievertraging op zou lopen. Maar eigenlijk had deze stage niet echt veel meerwaarde gebracht aan haar ontwikkeling in haar leerproces, op haar zelf samengestelde leerdoelen na dan.
Na het beoordelingsmoment mocht Linda weer op de gang zitten. Ineens vond ze het helemaal niet erg meer. Wat maakt het nog uit, ze had immers het papiertje op zak.
Ze giste haar mobiel uit haar rugtas, zette hem aan en verzond snel een sms’je naar directe familie en vrienden, die het ook zwaar te verduren hadden gehad met haar gezeik en gezanik van de laatste tijd. Voor hun zou het vast ook een hele opluchting zijn.

Om 15.00 trok ze de deur van de praktijk achter zich dicht en gaf een diepe zucht. Ze zocht in haar tas naar haar sigaretten, stak er eentje op en liep naar de tramhalte. Wat een last was er van die schouders gevallen zeg.
Ze stapte de tram in met een glimlach op haar gezicht, ze zou nog even uitstappen bij het Weena en mogelijk alle cd-winkels langs gaan om te kijken of het nieuwe seizoen Medisch Centrum West al in de winkel lag.

Ze stapte uit bij de tramhalte en het zonnetje was zelfs gaan schijnen, ze pakte haar zonnebril uit haar tas en stak de weg over, de lijnbaan op.
Eerst bij de Free record shop naar binnen. Ze sloeg direct de hoek om maar al gauw kwam ze tot de conclusie dat de opstelling verandert was. Even verder kijken en bij de tv-series stond alleen seizoen 6, teleurgesteld liep ze de winkel weer uit, haar weg vervolgend naar de volgende winkel. Ze dacht aan de Mediamarkt, maar daar had ze geen zin in. Tegenwoordig staan daar van die beveiligingskerels die het leuk vinden om jou te treiteren. Ze zien je aankomen met een rugtas en deze mag je dan in een kluisje stoppen, echt zulke onzin, al je spullen zitten hierin. Dus omdat dit zo’n gedoe is om iets te kopen zag ze af van deze keuze en liep de Music store binnen. Hier kwam ze duidelijk niet vaak en moest even zoeken voordat ze de hoek met tv-series had gevonden, maar al snel stuitte haar oog op een oranje gekleurde hoes met een 7 erop. Snel trok ze de hoes uit het schap en snelde hiermee naar de kassa, rekende af en liep, bijna rennend, naar de Albert Heijn.
Ze had zin in een gemakkelijk avondje bankhangen en een potje koken paste dan ook niet in dit plaatje, dus werd het een zomerse kipsalade. Natuurlijk kon ze, zo verslaafd aan suiker ze is, het niet laten om nog even het chocoladepad in te duiken en een mooie reep voor zichzelf uit te zoeken. Ze vond dat ze dat wel verdient had.
Ze rekende af en holde richting de tram om maar zo snel mogelijk thuis te zijn, op de bank te ploffen en de eerste DVD op te zetten.

Om kwart over vier was ze weer aan gekomen in haar huisje, ze ontdeed zich van haar jas en gooide haar tas in een hoek.
Ze zette de douche aan, dat werd haar eerste ontspanningsmoment. Ze waste haar haren en lichaam en stond daarna nog even te genieten van het warme water. Ze droogde zich af, trok haar badjas aan en liep naar de waterkoker en zette een pot thee ondertussen trok ze haar joggingbroek, een vest en pantoffels aan. Ze schonk zichzelf thee in, zette de DVD op en plofte op de bank.
Wat een ontlading vandaag. Ze keek om zich heen, er stond nog een hoop afwas en er zweefde hier en daar wat spullen, boeken en troepjes rond maar ze had zich voorgenomen om vandaag niks meer te doen.
Ze keek alle 5 de afleveringen van de eerste DVD, poetste daarna haar tanden en ging in bed liggen. Ze pakte haar boek weer en vond dat ze dat vandaag nog maar uit moest lezen. Het was zo spannend dat ze nu de ontknoping wel wilde weten. En om één uur ging dan uiteindelijk het lampje uit…
Ze kon met een gerust hart gaan slapen

Ze had haar stage gehaald!!!