Is dit het einde??

Mijn hoofd tolt, het is vol met allerlei gedachten. Met die grote chaos in mijn hoofd probeer ik de laatste hand te leggen aan mijn eindpresentatie die morgen staat te gebeuren.
Geen rust in mijn kont. Ik vlieg, terwijl ik nog bezig ben met het ene, weer over op het andere. Wat een gedoe. Ik merk dat ik het echt ontzettend zat ben, ik kan me er slecht toe zetten en ben ontzettend snel afgeleid...
(of dit ligt aan de chaos in mijn hoofd of mijn bezoek laat ik even in het midden...)

Net voor etenstijd (bij mij rond 19.00u) rond ik het af en neem mezelf voor om niks meer door te nemen. Alleen nog een lijstje maken met de spullen die ik morgen absoluut mee moet nemen. Dat is wel nodig want mijn hoofd is momenteel meer zeef als opslagplaats.

Onrustig zit ik op de bank. Ik heb mijn twijfels over sommige dingen in de presentatie. En veel te laat besluit ik om, na lang denken, wikken en wegen, mijn bed op te zoeken. Tja, daar lig je dan te staren naar het plafond. Ik kan de slaap niet vatten het is net een orkaan in mijn hoofd..
Na nog meer malen en denken besluit ik er morgen (ondertussen straks) vroeg uit te gaan zodat ik die stelling in elk geval nog kan veranderen.

's Ochtends voel ik me aardig..ja aardig naar de klote ja..
En eigenlijk heb ik er lak aan. Maar toch knaagt die stelling aan mij.
Ik zet de computer aan en verander de stelling. Hierdoor ga ik natuurlijk wéér eens veel later de deur uit dan gepland..

Eenmaal de deur uit loop ik bepakt en bezakt (ik kan rustig door voor pakezel) over straat. Ik zeul me een breuk!! Het moest niet mogen en zeker niet op deze opleiding. Een portfolio van 80kg dat je mee MOET nemen naar je eindpresentatie, waar uiteindelijk geen hond naar kijkt..
Onderussen aangekomen in Utrecht met natuurlijk een vertraging hier en daar, beginnen de kriebels wel een beetje te komen.
Ik zet de tafels klaar en doe mijn koffer open. Verbaast staar ik naar een bus haarlak en vraag mezelf af waar ik vanochtend was met mijn gedachten??

Mijn gasten komen binnen en zoeken allemaal een plekje.
Het is 12.00u
Ik doe de deur dicht en na een diepe zucht begin ik met de moed in mijn schoenen aan mijn presentatie.

45 minuten later moet ik toch echt stoppen met mekkeren. Alweer klinkt een diepe zucht. Het zit er op. Nu kan ik er niks meer aan veranderen. De docenten gaan naar buiten om tot een beoordeling te komen..

Pff wat duurt dat lang voordat ze terug komen.
Maar uiteindelijk komen ze weer binnen en wordt ik officieel toegesproken.
Ze hebben goed nieuws!!
Ik krijg voor mijn presentatie een ruim voldoende!!
Verder waren er nog wat dingetjes genoemd zowel positief als negatief maar dat doet er voor mij niet zoveel toe!!

Ik ben afgestudeerd!! Nu ben ik officieel


Oefentherapeut Cesar!!



Ik wil iedereen bedanken voor de aanwezigheid op mijn presentatie!!
Daarnaast natuurlijk allemaal bedankt voor de steun en begrip tijdens mijn studie.
Bedankt voor alle support via denken, duimen, smsen en mails!!